Κυριακή των Αγίων Πατέρων

Από την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Καρέα ΕΔΩ

Κατά τήν ἑβδόμη ἀπό τοῦ Πάσχα Κυριακή ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τήν μνήμη τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων Πατέρων τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ μεγάλη αὐτή Σύνοδος συνεκλήθη, ὡς γνωστόν, ἀπό τόν πρῶτο χριστιανό αὐτοκράτορα, τόν Κωνσταντῖνο, στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τόν Μάϊο τοῦ ἔτους 325, κατεδίκασε τήν αἵρεσι τοῦ Ἀρείου καί ἀνεκήρυξε τόν Χριστό Θεό, ὁμοούσιο πρός τόν Πατέρα. Στίς 29 Μαΐου βρίσκομε σέ πολλά χειρόγραφα νά σημειώνεται ἡ μνήμη τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου αὐτῆς.

Ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης των κατά τήν παροῦσα Κυριακή ὀφείλεται, ὅπως εἶναι φανερό, στό γνωστό καί ἀπό ἄλλες περιπτώσεις ἔθος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, νά μεταθέτῃ σέ Κυριακές τίς μνῆμες τῶν μεγάλων ἁγίων. Ἡ ἑβδόμη ἀπό τοῦ Πάσχα Κυριακή δέν εἶχε ἰδιαίτερο ἑορτολογικό θέμα καί προτιμήθηκε ὡς ἡ καταλληλοτέρα καί ἡ πλησιεστέρα πρός τήν μνήμη τῶν Πατέρων γιά νά μεταφερθῇ σ᾽ αὐτήν ὁ ἑορτασμός των.

Τήν Κυριακή τῶν ἁγίων Πατέρων θά ἀκούσωμε μαζί μέ τήν συνήθη ἀναστάσιμο ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς νά συμπλέκωνται τροπάρια μεθέορτα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, πού ἑωρτάσαμε, ἀλλά καί προεόρτια τῆς ἑορτῆς πού θά πανηγυρίσωμε μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες, τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς. Ἔτσι Ἀνάστασις, Ἀνάληψις, Πεντηκοστή καί Πατέρες ἀπό κοινοῦ θά ὑμνηθοῦν αὐτήν τήν ἐνδιάμεσα τῶν μεγάλων αὐτῶν ἑορτῶν Κυριακή. Παρ᾽ ὅλα τά ἐκ πρώτης ὄψεως ἀσυμβίβαστα αὐτά ἑορτολογικά θέματα, δέν λείπει ἀπό τήν ἀκολουθία τῆς ἡμέρας αὐτῆς μία σχετική ἁρμονία, πού τήν συνθέτουν ἀκριβῶς οἱ διαφορές καί οἱ ἀντιθέσεις τῶν ἐπί μέρους θεμάτων. Ἄν μάλιστα τήν τοποθετήσωμε στό ὅλο πλαίσιο τοῦ Πεντηκοσταρίου θά διακρίνωμε μέ πόση νηφαλία κρίσι καθωρίσθη ἡ διαδοχή αὐτή τῶν ἑορτῶν ἀπό τούς συντάκτας τοῦ ἑορτολογίου μας. Χάρις, πράγματι, στά θέματα αὐτῆς τῆς Κυριακῆς ἐπιτυγχάνεται ἡ δημιουργία ἑνός μεταβατικοῦ σταθμοῦ μεταξύ τῶν μεγάλων ἑορτῶν πού ἑωρτάσαμε καί ἐκείνης πού ἐπίκειται.

Μέ τήν μνήμη ἐξ ἄλλου τῶν Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου τονίζεται ἡ πιστότης τῆς Ἐκκλησίας στήν ἀληθινή καί ὀρθή διδασκαλία, ὅπως τήν ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Κυρίου καί ὅπως τήν εἶδε ἀνάγλυφη στό ὅλο σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει καί τό συναξάριο τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων. «Τήν παροῦσαν ἑορτήν ἑορτάζομεν δι᾽ αἰτίαν τοιαύτην. Ἐπειδή γάρ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τήν καθ᾽ ἡμᾶς φορέσας σάρκα, τήν οἰκονομίαν ἅπασαν ἀρρήτως ἐνήργησε καί πρός τόν πατρῷον ἀποκατέστη θρόνον, θέλοντες δεῖξαι οἱ ἅγιοι ὅτι ἀληθῶς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγένετο ἄνθρωπος καί τέλειος ἄνθρωπος Θεός ἀνελήφθη καί ἐκάθισε ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς, καί ὅτι ἡ σύνοδος αὕτη τῶν ἁγίων Πατέρων οὕτως αὐτόν ἀνεκήρυξε καί ἀνωμολόγησεν ὁμοούσιον καί ὁμότιμον τῷ Πατρί. τούτῳ τῷ λόγῳ μετά τήν ἔνδοξον Ἀνάληψιν τήν παροῦσαν ἐθέσπισαν ἑορτήν, ὡσανεί τόν σύλλογον τῶν τοσούτων Πατέρων προβιβάζοντες τοῦτον δή ἐν σαρκί ἀναληφθέντα Θεόν ἀληθινόν καί ἐν σαρκί τέλειον ἄνθρωπον ἀνακηρυττόντων».

Στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως κατά τόν Ι’- ΙΑ’ αἰῶνα ἑώρταζαν τήν Κυριακή αὐτή ἐκτός ἀπό τούς Πατέρας τῆς Α’ καί τούς ἄλλους Πατέρας τῶν ἕξ οἰκουμενικῶν Συνόδων, προφανῶς γιά τόν ἴδιο λόγο. γιά νά παρασταθῇ δηλαδή ἡ ἑνότης τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας καί ἡ συνέπειά της πρός τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Λείψανο τοῦ κοινοῦ αὐτοῦ ἑορτασμοῦ βρίσκομε στό δοξαστικό τῆς λιτῆς τῆς ἀκολουθίας. Σ᾽ αὐτό ἐκτός ἀπό τόν Ἄρειο ἀπαριθμοῦνται καί ὁ Μακεδόνιος, ὁ Νεστόριος, ὁ Εὐτυχής, ὁ Σαβέλλιος καί ὁ Σεβῆρος, ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων κατεδικάσθη ἀπό τάς ἄλλας Οἰκουμενικάς Συνόδους. Τελικά ὅμως ἡ ἑορτή διετήρησε μόνον τό ἀρχικό της θέμα, τήν μνήμη τῶν 318 Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ἀπό τό ὅλο λειτουργικό περιεχόμενο τῆς ἡμέρας θά σταθοῦμε στά δύο ἀναγνώσματα τοῦ ἑσπερινοῦ καί στά δύο τῆς θείας λειτουργίας. Τά δύο πρῶτα εἶναι παρμένα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, ἔχουν δέ σημασία, γιατί στά ἐπεισόδια στά ὁποῖα ἀναφέρονται ἐκεῖ διεῖδε ἡ Ἐκκλησία τόν τύπο τῶν Πατέρων καί τόν ρόλο των στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Στό πρῶτο, ἀπό τήν Γένεσι, κεφάλαιο 14, 14-20, περιγράφεται ἡ θαυμαστή νίκη τοῦ Ἀβραάμ, πού ἐπί κεφαλῆς τῶν 318 «οἰκογενῶν» του κατετρώπωσε τούς ἑπτά περιοίκους βασιλεῖς, ἀπηλευθέρωσε τούς αἰχμαλώτους καί ἐδέχθη γιά τήν νίκη του τήν εὐλογία τοῦ βασιλέως τῆς Σαλήμ, τοῦ Μελχισεδέκ. Καί οἱ Πατέρες τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 318 καί ἐκεῖνοι ὅπως οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβραάμ, θεῖο στρατόπεδο – θεία παρεμβολή καί αὐτοί, κατατροπώνουν μέ τήν ἀδάμαστο μαχητικότητά τους τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ. Συντρίβουν τήν αἵρεσι καί ἀπελευθερώνουν τούς ἁρπαγέντας ἀπό αὐτήν πιστούς.

Στό δεύτερο ἀνάγνωσμα, Δευτερονομίου 1, 8-17, ὁ Μωυσῆς ἀφηγεῖται πῶς ἐξέλεξε ἀπό τό λαό «ἄνδρας σοφούς καί ἐπιστήμονας καί συνετούς» καί ἀνέθεσε σ᾽ αὐτούς τήν καθοδήγησι, τήν διακυβέρνησι τοῦ λαοῦ. Καί αὐτοί εἶναι τύπος τῶν Πατέρων, στούς ὁποίους ὁ Κύριος ἐνεπιστεύθη τήν διαποίμανσι τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπάνω σ᾽ ἐκείνους ἐμερίσθη τό πνεῦμα τοῦ Μωυσέως. Σ᾽ αὐτούς μερίζει τό Πνεῦμα τό ἅγιον τά χαρίσματα τῆς σοφίας καί τῆς ὀρθῆς κρίσεως στά ἑκάστοτε ἀναφυόμενα στήν Ἐκκλησία διαφιλονικούμενα θέματα. Καί ἐδῶ ἡ κρίσις εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Τά δύο πάλι ἀναγνώσματα τῆς θείας λειτουργίας μᾶς μεταφέρουν ἀπό τήν σκιά καί τήν εἰκόνα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στήν ἀλήθεια τῆς Καινῆς. Τό πρῶτο εἶναι ἀπό τίς Πράξεις καί τό δεύτερο ἀπό τό Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, κατά τό σύστημα τῆς ἀναγνώσεως τῶν βιβλίων αὐτῶν κατά τήν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου. Ὁ Παῦλος καλεῖ τούς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου στήν Μίλητο, ἀπό ὅπου περνοῦσε ἐπιστρέφοντας στά Ἱεροσόλυμα.

Οἱ λόγοι του ἦσαν προφητικοί καί ἀνεφέροντο στό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας καί στήν εὐθύνη τῶν ποιμένων γιά τήν περιφρούρησι τοῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ λόγοι ἀπετέλεσαν καί τό ἔμβλημα τῶν Πατέρων καί ὑπέκαυσαν τήν ἀνύστακτο φροντίδα των γιά τήν ὀρθή πίστι καί τήν ἀκεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. «Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος. Ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου. Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα, τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν. Διό γρηγορεῖτε… Καί τά νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καί τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ» (Πράξ. 20, 16-18, 26-36).

Καί τέλος ἡ περικοπή τοῦ Εὐαγγελίου, Ἰωάννου 17, 1-13, ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζει τόν Κύριο δεόμενο γιά τούς μαθητάς, γιά τήν Ἐκκλησία Του. Εἶναι ἐκεῖνοι πού Τοῦ ἐδόθησαν ἀπό τόν Πατέρα, πού ἐνῷ ἐκεῖνος θά φύγῃ ἐκεῖνοι θά μείνουν στόν κόσμο. Πού ἔχουν ἀνάγκη τῆς προστασίας τοῦ Πατρός γιά νά διατηρηθοῦν πιστοί στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Πού πρέπει νά εἶναι «ἕν» ὅπως εἶναι ὁ Υἱός μέ τόν Πατέρα, γιά νά εἶναι ἡ μαρτυρία των ἀληθινή μέσα στόν κόσμο. Ὁ Χριστός τούς φύλαξε. ἕνας μόνο χάθηκε, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας. Καί στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας βρέθηκαν υἱοί ἀπωλείας. Ἀλλά οἱ Πατέρες τήρησαν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί κράτησαν τήν ἑνότητα τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτόν λοιπόν τόν θεοτίμητο χορό τῶν ἁγίων Πατέρων πού μαζεύτηκε ἀπό τά πέρατα τῆς Οἰκουμένης καί ἐδογμάτισε τήν ὀρθή σχέσι τοῦ Χριστοῦ πρός τόν Πατέρα, τό «ὁμοούσιον», καί διετύπωσε καί παρέδωκε τήν ὀρθή πίστι στήν Ἐκκλησία, μακαρίζομε. Ἀπό τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς νά δοῦμε τό χαρακτηριστικώτερο, τό δοξαστικό τῶν αἴνων τοῦ πλ. δ’ ἤχου, περίφημο γιά τήν σύνθεσί του καί γιά τήν μελῳδία του:

«Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύματος ἁγίου μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καί φύσιν καί τό μυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ. οὕς εὐφημοῦντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες. Ὤ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου. ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος. τῆς μυστικῆς Σιών οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι. τά μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου. τά πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου. Νικαίας τό καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

The post ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Στις 12 Μαΐου, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Οσίου Θεοδώρου του Εν Κυθήροις ασκήσαντος.
Είναι Προστάτης και Πολιούχος των Κυθήρων, από όπου πολλοί ενορίτες μας κατάγονται ενώ εικόνα του Οσίου κοσμεί το Τέμπλο του Ιερού μας Ναού.

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ  ΕΔΩ:

Η Κάρα του Οσίου βρίσκεται στο ομώνυμο Μοναστήρι – Προσκύνημα των Κυθήρων.

The post Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Αύριο, 8 Μαΐου συμπληρώνονται 10 έτη από τα λαμπρά εγκαίνια του Ιερού μας Ναού.

Ήταν 8 Μαΐου του 2016, Κυριακη του Θωμα καθως και ημερα μνημης του Αγιου Ιωάννου του Θεολογου και Ευαγγελιστού ,όταν τελέστηκαν τα εγκαίνια από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας, Νέας Σμύρνης Συμεών, με τη συμμετοχή των Μητροπολιτών Κυθήρων Σεραφείμ, Θηβών Γεωργίου και του τότε Επισκόπου Μεθώνης (είτα Περιστερίου) Κλήμεντα.

Το παρόν είχαν δώσει ο Δήμαρχος Αλίμου κ. Κονδύλης καθώς και ο Δήμαρχος Κυθήρων κ. Χαρχαλάκης, το σύνολο των τότε δημοτικών αρχόντων, πλήθος πιστού λαού και εκπρόσωποι φορέων και σωματείων του Δήμου αλλά και των Κυθήρων.

Τα Θυρανοίξια του Ναού μας είχαν τελεστεί στις 19 Δεκεμβρίου του 2010 και με την ολοκλήρωση πολλών σημαντικών έργων εντός του Ναού έγιναν και τα εγκαίνια.

Η όλη τελετή είχε προβληθεί απευθείας από την ΕΡΤ.

Αύριο, 8 Μαΐου , θα τελεστεί Θεία Λειτουργία από τις 07:00-09:00.

Ακολουθούν στοιχεία του Βίου του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, από την Ιερά Καλύβη Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου- Ιερά Νέα Σκήτη, Αγίου Όρους ΕΔΩ

 Αποστολος και Ευαγγελιστης Ιωαννης

Ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης¹ ὁ θεολόγος, ἦταν ἕνας ἀπό τούς μαθητές τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, συγγραφέας τοῦ τετάρτου εὐαγγελίου, καθώς και τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως καί τριῶν ἐπιστολῶν. Ὀνομάστηκε θεολόγος ἐξ αἰτίας τῶν ὑψηλῶν θεολογικῶν νοημάτων τοῦ εὐαγγελίου πού συνέγραψε καί συγκεκριμένα τῆς σημαντικῆς χριστολογίας πού ἀνέπτυξε. Ὁ Ἰωάννης ὑπῆρξε ἀπό τούς πλέον ἀγαπημένους μαθητές τοῦ Κυρίου. Εἶναι ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης, ὄχι μόνο γιατί ἀναφέρεται συνεχῶς στήν ἀγάπη, ἀλλά κυρίως γιατί τήν βίωνε καί τήν ἐξέφραζε. Ἀγαποῦσε πολύ τόν Διδάσκαλό του καί τόν ἀκολούθησε καί στίς πιό δύσκολες ὧρες τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του.

Ὁ Ἰωάννης, γιός τοῦ Ζεβεδαίου καί τῆς Σαλώμης, ἐξαδέλφης τῆς Κυρίας Θεοτόκου, καταγόταν ἀπό ἕνα φτωχό χωριό τῆς Γαλιλαίας πού ὀνομαζόταν Βηθσαϊδά. Ὁ Ἰωάννης, ἀπό μικρός ὑπῆρξε πιστός μαθητής τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Τήν ἡμέρα πού ὁ Βαπτιστής εἶδε τόν Ἰησοῦ μαρτύρησε γι’ Αὐτόν λέγοντας: «Ἴδε ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. 1,35-40). Ἀμέσως οἱ δύο μαθητές του ὁ Ἰωάννης καί ὁ Ἀνδρέας ἀκολούθησαν τόν Κύριο μέ ἀφοσίωση καί ἀγάπη.²

Ὁ Ἰωάννης ἦταν ὁ μικρότερος στήν ἡλικία μαθητής τοῦ Κυρίου, σχεδόν ἔφηβος. Ὁ ὑπέροχος χαρακτήρας του, ἡ ἀγνότητα, ἡ ὑπακοή του, ἡ πίστη καί ἡ ἀφοσίωσή του στόν Κύριο, εἶχαν ὡς συνέπεια νά εἶναι λίαν ἀγαπητός ἀπό τόν Ἰησοῦ καί τούς ἄλλους ἀποστόλους. Ἐξ αἰτίας τοῦ σπάνιου αὐθορμητισμοῦ του ἐπονομάστηκε ἀπό τόν Κύριο Βοαναργές.³

Ὁ Ἰωάννης εὐτύχησε νά δεῖ τό θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου στό ὄρος Θαβώρ. Ἐπίσης ἡ μεγάλη οἰκειότητα καί ἀγάπη πού τοῦ εἶχε ὁ Κύριος φαίνεται ἀπό τό περιστατικό τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ὅπου ὁ Πέτρος ἀπευθύνθηκε σέ αὐτόν νά μεσολαβήσει, ὥστε νά μάθουν ποιός θά τόν προδώσει. Ὁ Ἰωάννης εἶχε τό θάρρος νά πέσει στό στῆθος τοῦ Διδασκάλου του καί μέ ἀγωνία νά τόν ρωτήσει, ποιός εἶναι ὁ προδότης.

Ὕστερα ἀπό τή σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ ὁ Ἰωάννης τόν ἀκολούθησε καί μπῆκε στήν αὐλή τοῦ ἀρχιερέα Καϊάφα καί κατά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου αὐτός μαζί μέ λίγες εὐσεβεῖς γυναῖκες παραβρέθηκαν κάτω ἀπό τό Σταυρό, ἐνῶ ὅλοι Τόν εἶχαν ἐγκαταλείψει. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος ἀναθέτει στόν ἀγαπημένο του μαθητή τήν φροντίδα τῆς Μητέρας Του, λέγοντάς της: «Γύναι, ἰδού ὁ υἱός σου», καί στόν Ἰωάννη «Ἰδού ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. 20,4). Ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη, πῆρε στό σπίτι του τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου. Καί ὅταν ἀνεστήθη ὁ Κύριος, ὁ Ἰωάννης μαζί μέ τόν Πέτρο πῆγαν πρῶτοι στόν τάφο.

Ὁ Ἰωάννης ἦταν ἐπίσης παρών στήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καί κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, μαζί μέ τούς ἄλλους μαθητές, δέχτηκε τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μέχρι τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ἔμεινε στά Ἱεροσόλυμα, ὑπηρετώντας την σ’ ὅλες της τίς ἀνάγκες.

Ὕστερα ἀπό τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Ἰωάννης ἄρχισε νά κηρύττει μαζί μέ τόν Πέτρο τό Εὐαγγέλιο στή Σαμάρεια (Πράξ. 8,14). Στίς Πράξεις ἐπίσης βλέπουμε πώς ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης μαζί συνελήφθησαν καί ὁδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου διακηρύσσοντας τήν πίστη τους (Πράξεις 4, 1-23). Τόσος ἦταν ὁ ζῆλος καί ἡ φροντίδα του γιά τήν πρώτη Ἐκκλησία, ὥστε ὁ Παῦλος τόν ὀνόμασε τιμητικά μαζί μέ τούς Πέτρο καί Ἰάκωβο τόν ἀδελφόθεο «στύλους τῆς Ἐκκλησίας» (Γαλ. 2, 9).

Ὕστερα ἀπό τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ τό 70 μ.Χ. ἀπό τόν Τίτο, ἔπεσε ὁ κλῆρος στόν Ἰωάννη νά ἔλθει στήν Μικρά Ἀσία, πού ἦταν ἀφημένη στήν εἰδωλολατρική πλάνη. Ἐκεῖ προλέγει ὁ Ἰωάννης στόν μαθητή του Πρόχορο τήν τρικυμία καί τό ναυάγιο πού πρόκειται νά ὑποστοῦν γιά σαράντα ἡμέρες. Ἀπό αὐτήν τήν τρικυμία ἡ θάλασσα ἔβγαλε τόν Πρόχορο στήν Σελεύκεια. Ἀπό ἐκεῖ πῆγε σ’ ἕνα τόπο τῆς Ἀσίας πού λέγεται Μαρμαρεώτης, ὅπου συνάντησε τόν δάσκαλο του Ἰωάννη πού τόν εἶχε βγάλει ἐκεῖ ἡ θάλασσα. Κατόπιν πῆγαν καί οἱ δύο στήν Ἔφεσο, ὅπου συνάντησαν μία γυναίκα μέ τό ὄνομα Ρωμάνα, ἡ ὁποῖα πῆρε τόν μέγα Ἰωάννη καί τόν μαθητή του Πρόχορο καί τούς ἀνάγκασε νά δουλεύουν σ’ ἕνα δικό της λουτρό, σάν νά τούς εἶχε ἐξαγορασμένους δούλους. Μέσα σ’ ἐκεῖνο τό λουτρό κατοικοῦσε καί ἕνας ἄγριος δαίμονας, πού συνήθιζε τρεῖς φορές κάθε χρόνο νά πνίγη ἕνα νέο ἤ μία νέα. Αὐτό συνέβαινε, διότι, ὅταν θεμελιωνόταν ἐκεῖνο τό λουτρό, ἔπεισε ὁ διάβολος ἐκείνους πού ἔκτιζαν νά χώσουν μέσα στά θεμέλια ἕνα νέο καί μία νέα, μέ σκοπό τάχα νά ἀντιλαλεῖ καί νά βγάζει μεγάλο ἦχο τό λουτρό. Ἀπ’ αὐτό λοιπόν ἀφοῦ πῆρε ἀφορμή ὁ ἀνθρωποκτόνος διάβολος, ἔπνιγε ἐκεῖ συχνά τούς ἀνθρώπους. Κάποια μέρα πού ἔμπαινε στό λουτρό γιά νά λουσθεῖ ὁ Δόμνος, παιδί τοῦ Διοσκορίδου τοῦ συζύγου τῆς Ρωμάνας, πνίγηκε ἀπό τόν Δαίμονα. Θρηνοῦσε λοιπόν ἡ Ρωμάνα ἀπαρηγόρητα γιά τόν θάνατο τοῦ Δόμνου, ἐνῶ ὁ πατέρας του ὁ Διοσκουρίδης, ὅταν ἔμαθε τήν ξαφνική εἴδηση τοῦ θανάτου του, πέθανε ἀπό ὑπερβολική λύπη. Παρακαλοῦσε λοιπόν ἡ Ρωμάνα τήν ψευτοθεά Ἄρτεμη γιά νά ἀναστήσει τόν Δόμνο. Ὁ Ἰωάννης λοιπόν ρώτησε τόν Πρόχορο γιά ποιά αἰτία θρηνεῖ ἡ Ρωμάνα. Ἐκείνη ὅταν τούς εἶδε νά συνομιλοῦν ἔπιασε καί ἄρχισε νά τόν συκοφαντεῖ, ὅτι εἶναι μάγος καί τέλος νά τόν φοβερίζει ὅτι πρόκειται νά τόν θανατώσει, ἐάν δέν μεταχειριστεῖ κάθε μέσο γιά νά ἀναστήσει τόν Δόμνο. Ἀφοῦ λοιπόν ἀναγκάσθηκε ἔτσι ὁ Ἀπόστολος ἔκανε προσευχή καί ἀμέσως ἀνεστήθη ὁ Δόμνος. Αὐτό τό θαῦμα, ὅταν εἶδε ἡ Ρωμάνα ἀφοῦ ἐξομολογήθηκε εἰλικρινά τίς ἁμαρτίες της καί ἀφοῦ ζήτησε συγχώρηση γιά τίς κακοπάθειες πού προξένησε στόν Ἀπόστολο καί τόν μαθητή του, ἐπέστρεψε στόν Χριστό καί βαπτίσθηκε.

Ὕστερα ἀπό τόν Δόμνο ὁ Ἰωάννης ἀνέστησε τόν πατέρα του τόν Διοσκουρίδη, τούς βάπτισε καί ἔδιωξε τόν πονηρό Δαίμονα πού κατοικοῦσε μέσα στό λουτρό.

Ἐπειδή οἱ Ἐφέσιοι τελοῦσαν μεγάλη γιορτή στήν ψευτοθεά Ἄρτεμη, γι’ αὐτό ὁ Ἀπόστολος πῆγε κατά τόν καιρό τῆς γιορτῆς καί ἀνέβηκε ἐπάνω σ’ ἐκεῖνο τό μέρος, ὅπου στεκόταν τό εἴδωλο τῆς Ἀρτέμιδος. Οἱ ὄχλοι ὅμως βλέποντάς τον θύμωσαν πολύ καί ἄρχισαν νά τόν λιθοβολοῦν. Ὅμως οἱ πέτρες χτύπησαν τό εἴδωλο μέχρι πού τό συνέτριψαν. Ἐκεῖνοι ὅμως δέν θέλησαν νά ἔλθουν σέ συναίσθηση, ἀλλά βλέποντας τόν Ἀπόστολο νά τούς μιλάει γιά πίστη, πάλι τόν λιθοβολοῦσαν. Οἱ πέτρες ὅμως παράδοξα ἐπέστρεφαν καί χτυποῦσαν τούς ἴδιους καί τούς πλήγωναν. Τότε ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἔκανε προσευχή στόν Θεό καί ἀμέσως ἔγινε σεισμός μεγάλος καί χάθηκαν ἀπ’ αὐτόν διακόσιοι ἄνθρωποι. Βλέποντας αὐτό οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι μόλις καί μετά βίας ἀπαλλάχτηκαν ἀπό τήν μέθη καί τόν σκοτισμό τῆς πλάνης καί παρακαλοῦσαν θερμά τόν Ἀπόστολο νά ἐλεηθοῦν καί οἱ ἴδιοι καί νά ἀναστηθοῦν ὅσοι πέθαναν. Πάλι λοιπόν, ἀφοῦ προσευχήθηκε ὁ Ἀπόστολος, ἀμέσως ὅλοι ἀναστήθηκαν καί ἔπεσαν ὅλοι στά πόδια τοῦ Ἀποστόλου καί, ἀφοῦ πίστεψαν στόν Χριστό, βαπτίστηκαν.

Ἔπειτα πῆγε ὁ Ἀπόστολος σ’ ἕνα τόπο πού ὀνομαζόταν Τύχη καί ἐκεῖ θεράπευσε ἕνα παράλυτο πού ἦταν κατάκοιτος δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια. Ἐπειδή λοιπόν ἔκανε ὁ Ἀπόστολος καί ἄλλα πολλά θαύματα καί ἡ φήμη του ἔτρεχε παντοῦ, βλέποντας αὐτά ὁ δαίμονας, πού ἔμενε καί κατοικοῦσε στόν ναό τῆς Ἀρτέμιδος, καί γνωρίζοντας ὅτι καί ὁ ἴδιος θά διωχτεῖ ἀπό τόν Ἰωάννη, μεταμορφώθηκε σέ στρατιώτη, κρατώντας στά χέρια χαρτιά καί κλαίγοντας, ὅτι δῆθεν ἔφυγαν ἀπό τά χέρια του δύο μάγοι ἄριστοι καί ἐξαιρετικοί, πού τοῦ δόθηκαν ἀπό τήν ἐξουσία νά τούς φυλάει. Ἔδειχνε στούς ἀνθρώπους ἐκεῖ καί ἕνα δέμα μέ φλουριά καί ὑποσχόταν νά τό δώσει σ’ αὐτούς, ἐάν βροῦν τούς μάγους καί τούς θανατώσουν.

Ἀκούγοντας λοιπόν αὐτά πολλοί κινήθηκαν ἐναντίον τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Διοσκουρίδου φοβερίζοντας, ὅτι θά τό κατακαύσουν μαζί μ’ αὐτόν, ἄν δέν παραδώσει στά χέρια τους τούς μάγους. Ὁ εὐλαβής ὅμως καί εὐγνώμων Διοσκουρίδης προτιμοῦσε καλύτερα νά καεῖ, παρά νά παραδώσει τούς Ἀποστόλους, πού τοῦ φανῆκαν εὐεργέτες του. Ὁ Ἰωάννης, προγνωρίζοντας μέ τήν προορατική χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅτι ἄν παραδοθεῖ σ’ αὐτούς πρόκειται πάλι νά κάνει θαύματα καί ἀπ’ αὐτό νά ἐπιστρέψει πολλούς στόν ὀρθό δρόμο παρέδωσε τόν ἑαυτό του ὁ ἴδιος μαζί μέ τόν Πρόχορο στούς ἀπίστους.

Ἀφοῦ λοιπόν σύρθηκαν ἀπό τούς ἀπίστους οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου, ὅταν πῆγαν στόν ναό τῆς Ἀρτέμιδος, προσευχήθηκαν στόν Θεό νά γκρεμιστεῖ ὁ ναός, ἀλλά κανένας ἄνθρωπος νά μή πάθει κακό. Πράγμα τό ὁποῖο καί ἔγινε. Τότε ὁ μέγας Ἀπόστολος διατάζει τόν Δαίμονα νά μή κατοικεῖ πιά σ’ αὐτόν τόν τόπο. Ἀμέσως λοιπόν ἔφυγε ὁ δαίμονας ἀπό τήν πόλη τῆς Ἐφέσου. Οἱ Ἕλληνες βλέποντας αὐτά φοβήθηκαν καί πίστεψαν πολλοί καί βαπτίστηκαν.

Ὁ Ἰωάννης ἐξορία στήν Πάτμο

Ἐπειδή λοιπόν ἔκανε καί ἄλλα πολλά θαύματα ὁ Ἰωάννης, καί γύρισε πολύ πλῆθος Ἑλλήνων στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί ἔπειτα, ἐπειδή ἡ φήμη τους ἔφθασε στ’ αὐτιά τοῦ τότε αὐτοκράτορα Δομιτιανοῦ πού βασίλευε κατά τό 82 μ.Χ., ὁ Δομιτιανός ἔστειλε καί ἔφερε μπροστά του τόν μέγα Ἰωάννη μαζί μέ τόν Πρόχορο.

Ἀφοῦ λοιπόν τούς ἔκανε ἐρωτήσεις καί εἶδε τήν σταθερότητα πού ἔδειξαν γιά τήν πίστη τους, τούς ὑπέβαλε σέ βασανιστήρια. Τούς ἔβαλε νά πιοῦν δηλητήριο καί ἀφοῦ δέν ἔπαθαν τίποτε τούς ἔριξε σ’ ἕνα πιθάρι μεγάλο μέ βραστό λάδι. Ἀφοῦ καί ἀπό ἐκεῖ βγῆκαν χωρίς νά πάθουν τό παραμικρό, μέ διαταγή τοῦ Δομιτιανοῦ ἐξορίζονται στήν νῆσο Πάτμο. Ὁ Κύριος ὅμως εἶχε προλάβει καί φανέρωσε μέ ὅραμα στόν Ἰωάννη ὅτι πρόκειται νά πάθει πολλούς πειρασμούς καί ὅτι θά ἐξοριστεῖ σ’ ἕνα νησί πού ἔχει μάλιστα πολύ μεγάλη ἀνάγκη τῆς δικῆς του παρουσίας.

Πλέοντας λοιπόν στήν θάλασσα ὁ Ἀπόστολος μαζί μέ τούς σωματοφύλακες τοῦ αὐτοκράτορα, ἀνέστησε ἕνα στρατιώτη πού πέθανε στόν δρόμο, ἠρέμησε τή θάλασσα ἀπό τήν τρικυμία καί θεράπευσε ἕναν ἀπό τούς σωματοφύλακες πού ἔπασχε ἀπό δυσεντερία. Βλέποντας λοιπόν αὐτά οἱ σωματοφύλακες πίστεψαν ὅλοι στόν Χριστό καί βαπτίστηκαν.

Ἀφοῦ ἔφτασε ὁ Ἰωάννης στήν Πάτμο τό 95 μ.Χ., ἐλευθέρωσε τόν Ἀπολλωνίδη, τό παιδί τοῦ Μύρωνος ἀπό τό μαντικό πνεῦμα πού κατοικοῦσε σ’ αὐτόν καί τό ἐξόρισε μακριά ἀπ’ τό νησί. Ἀπ’ τό θαῦμα αὐτό πίστεψαν στόν Χριστό καί βαπτίσθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πού βρίσκονταν στό σπίτι τοῦ Μύρωνος. Τό ἴδιο καί ὁ Ἀπολλωνίδης πού ἐλευθερώθηκε καί ἡ κόρη τοῦ Χρυσίππη μέ τούς ἀνθρώπους της. Ὕστερα βαπτίσθηκε καί ὁ ἴδιος ὁ ἄρχοντας τῆς χώρας τῆς Πάτμου.

Ὁ Ἰωάννης ἐναντίον τοῦ Κύνωπα τοῦ μάγου

Βρισκόταν στήν Πάτμο κάποιος μάγος πού ὀνομαζόταν Κύνωψ, πού κατοικοῦσε σ’ ἔρημο τόπο ἀρκετά χρόνια μαζί μέ τά ἀκάθαρτα δαιμόνια. Αὐτόν τόν μάγο ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν στό νησί τόν θεωροῦσαν σάν θεό, γιά τίς φαντασίες καί ἐνέργειες τῶν δαιμόνων πού γίνονταν ἀπ’ αὐτόν. Οἱ ἱερεῖς τοῦ ψεύτικου θεοῦ Ἀπόλλωνα καθώς εἶδαν τόν Ἰωάννη πού δίδασκε μέ πολλή παρρησία τήν πίστη στόν Χριστό, ἔτρεξαν στόν Κύνωπα καί τόν παρακάλεσαν γονατιστοί νά κινηθεῖ κατά τοῦ Ἰωάννου, ἐπειδή αὐτός ἐρήμωσε σχεδόν τόν ναό τοῦ Ἀπόλλωνα καί τούς ἀπομάκρυνε ὅλους ἀπό τήν λατρεία τῶν θεῶν.

Ὁ Κύνωψ λοιπόν ὅταν ἄκουσε αὐτά ὑπερηφανεύθηκε καί ἔκρινε ἀνάξιο τῆς ὑπολήψεως του τό νά πάει μόνος στή χώρα, γι’ αὐτό ὑποσχέθηκε στούς ἱερεῖς ὅτι θά στείλει ἕναν πονηρό δαίμονα στό σπίτι τοῦ Μύρωνος, γιά νά πάρει τήν ψυχή τοῦ Ἰωάννου πού ἔμενε ἐκεῖ καί νά τήν παραδώσει σέ αἰώνια καταδίκη.

Ἔστειλε λοιπόν ὁ Κύνωψ ἕνα ἄρχοντα τῶν πονηρῶν δαιμόνων πρός τόν Ἰωάννη, ὅπως ὑποσχέθηκε. Ὁ δαίμονας, ἀφοῦ πῆγε στό σπίτι τοῦ Μύρωνος, στάθηκε στό μέρος ἐκεῖνο ὅπου ἦταν ὁ Ἰωάννης. Τότε ὁ Ἰωάννης, ἀφοῦ ἔμαθε τό λόγο γιά τόν ὁποῖο ἦρθε τό δαιμόνιο, τό διέταξε ἄλλη φορά νά μήν ἐνοχλήσεις ἄνθρωπο, οὔτε νά γυρίσει στόν τόπο του, ἀλλά νά φύγει ἔξω ἀπ’ αὐτό τό νησί καί νά περιπλανᾶται ἐδῶ καί ἐκεῖ. Βλέποντας ὁ Κύνωψ ὅτι δέν ἐπέστρεψε σ’ αὐτόν τό πρῶτο δαιμόνιο ἔστειλε καί δεύτερο. Ἀλλά ἐπειδή καί αὐτό ἔπαθε τά ἴδια, ἔστειλε ἀκόμη καί ἄλλα δύο δαιμόνια, γιά νά μπεῖ τό ἕνα στό σπίτι ὅπου ἔμενε ὁ Ἰωάννης καί τό ἄλλο νά σταθεῖ ἔξω καί νά δεῖ αὐτά πού γίνονται καί νά γυρίσει νά τά φανερώσει στόν Κύνωπα. Ἐπειδή λοιπόν ἐκεῖνο τό δαιμόνιο, πού στεκόταν ἔξω, γύρισε καί φανέρωσε στόν Κύνωπα αὐτά πού ἔγιναν, ὀργίστηκε λοιπόν ὁ Κύνωψ καί πῆρε μαζί του ὅλα τά πλήθη τῶν δαιμόνων καί πῆγε στήν Χώρα. Πρόφτασε τόν Ἰωάννη ὁ Κύνωψ, τήν ὥρα πού δίδασκε τόν λαό, καί κυριεύτηκε ἀπό πολύ θυμό καί εἶπε στόν λαό πώς, ἄν εἶναι δίκαιος ὁ Ἰωάννης, ἄν μπορέσει νά κάνει ἐκεῖνο πού θά πῶ σ’ αὐτόν, τότε καί ἐγώ πιστεύω σ’ ὅλα ὅσα λέγει.

Τότε λέει ὁ Κύνωψ στόν Ἰωάννη: Δεῖξε πράγματι, ἄν εἶναι ἀληθινά τά λόγια σου, καί ἀφοῦ ἀνεβάσεις ἀπό τό βάθος τῆς θαλάσσης τόν πατέρα τοῦ νέου πού κρατοῦσε ἀπό τό χέρι, ὁ ὁποῖος πνίγηκε, φέρε τον μπροστά σ’ ὅλους μας ζωντανό καί ὑγιῆ. Ὅμως, ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε πώς δέν μέ ἔστειλε ὁ Χριστός γιά νά ἀνασταίνω νεκρούς, ἀλλά γιά νά διδάσκω πλανεμένους ἀνθρώπους. Τότε ὁ Κύνωψ παρουσίασε ἕνα δαίμονα μέ τή μορφή τοῦ πατέρα τοῦ νέου. Στή συνέχεια, ἔκανε τό ἴδιο καί μέ ἕνα νέο πού εἶχε πνιγεῖ καί ὅλοι θαύμασαν καί προσκύνησαν τόν Κύνωπα καί ἤθελαν νά θανατώσουν τόν Ἰωάννη, ὅταν ὁ ἀπόστολος ἀπάντησε στόν Κύνωπα πώς τά θαύματά του γρήγορα θά διαλυθοῦν. Ὁ ὄχλος ὅρμησε τότε καί ἄρχισε νά χτυπᾶ ἄγρια τόν Ἰωάννη καί λίγο ἔλειψε νά τόν ἀφήσει νεκρό. Ἐπειδή νόμισε ὁ Κύνωψ ὅτι πέθανε ὁ Ἰωάννης εἶπε πρός τόν λαό. «Ἀφῆστε τον ἄταφο γιά νά τόν φάνε τά ὄρνια». Ὕστερα ἀπ’ αὐτά, ὅταν ἄκουσε ὁ Κύνωψ ὅτι ὁ Ἰωάννης ζεῖ καί διδάσκει τόν λαό σ’ ἕνα τόπο πού ὀνομάζεται Λίθου Βολή, κάλεσε τόν δαίμονα ἐκεῖνο πού χρησιμοποίησε γιά τίς νεκρομαντεῖες. Ἀφοῦ πῆγε λοιπόν στόν Ἰωάννη τοῦ εἶπε νά πάει στόν γιαλό μαζί του κι ἐκεῖ θά δεῖ τήν δύναμή του. Ἀφοῦ λοιπόν κτύπησε τά χέρια του κι ἔκανε κρότο, ἔγινε ἄφαντος ἀπό τά μάτια τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἰωάννης ἀμέσως προσευχήθηκε στόν Θεό νά μήν φανεῖ πλέον ζωντανός ὁ Κύνωψ, πράγμα τό ὁποῖο ἔγινε. Ἐπειδή λοιπόν ὁ λαός στάθηκε τρία μερόνυχτα περιμένοντας νά βγεῖ ὁ Κύνωψ ἀπ’ τήν θάλασσα, ἀπό τήν νηστεία ἐξαντλήθηκαν καί τρία παιδιά πέθαναν. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τούς λυπήθηκε ὁ Ἰωάννης καί τά μέν παιδιά πού πέθαναν τά ἀνέστησε, τούς δέ ἀνθρώπους τούς ἔπεισε ὅλους νά πιστέψουν στόν Χριστό καί νά βαπτιστοῦν, ἀφοῦ ὁ ἄθλιος Κύνωψ καταποντίσθηκε πλέον στήν θάλασσα.

Ἡ συγγραφή τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως

Τό 94 ἤ 95 μ.χ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐξορίστηκε ἀπό τόν Ρωμαῖο Αὐτοκράτορα Δομητιανό ἀπό τήν Ἔφεσο στή Πάτμο. Ἐκεῖ σέ μία σπηλιά πού ὀνομάζεται «Ἱερόν σπήλαιον τῆς Ἀποκαλύψεως» ὁ Ἰωάννης συνομίλησε μέ τόν Θεό καί ἐκεῖνος τοῦ ἀποκάλυψε τό προφητικό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως πού ὁ Ἰωάννης κατέγραψε μέ τή βοήθεια τοῦ μαθητῆ του Πρόχορου. Στή σπηλιά σχίστηκε ὁ βράχος σέ τρεῖς μικρότερες σχισμές πού συμβολίζουν τήν Ἁγία Τριάδα ἀπό τίς ὁποῖες σχισμές ἀκούγονταν ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὑπαγόρευε στόν Ἰωάννη τό κείμενο τῆς Ἀποκάλυψης.

Ἡ συγγραφή τοῦ Εὐαγγελίου

Ὅταν βασίλευε ὁ αὐτοκράτορας Τραϊανός, κατά τό ἔτος 98, κλήθηκε ὁ Ἰωάννης νά ἀναχωρήσει ἀπό τήν Πάτμο καί νά πάει στήν Ἔφεσο. Οἱ Χριστιανοί ὅμως τῆς Πάτμου θρηνοῦσαν γιά τόν ἀποχωρισμό του. Ἐπειδή ὅμως δέν μποροῦσαν νά τόν ἐμποδίσουν, ζήτησαν ν᾿ ἀφήσει σ’ αὐτούς ἀντί γιά τόν ἑαυτό του τούς λόγους του καί νά γράψει σέ βιβλίο τό Μυστήριο ὅλης τῆς Οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἰωάννης λοιπόν νήστεψε τρεῖς μέρες ἔχοντας καί τούς ἄλλους Χριστιανούς νά νηστεύουν καί νά τόν βοηθοῦν μέ τήν προσευχή. Ἀνέβηκε ἔπειτα στό βουνό, πού ἦταν ἐκεῖ, μέ τόν μαθητή του Πρόχορο καί ἀνέβασε ὅλη του τή σκέψη στόν Θεό. Καί ἀμέσως ἀκούστηκαν βροντές καί ἀστραπές φοβερές καί νά σαλεύεται ὅλο τό βουνό, ὥστε ὁ μαθητής του Πρόχορος νά πέφτει ἀπό τόν φόβο του μέ τό πρόσωπο στήν γῆ καί νά γίνει σάν νεκρός. Ὁ Ἰωάννης ὅμως δέν φοβήθηκε, ἀλλά στάθηκε ὄρθιος, ἐπειδή ἡ τέλεια ἀγάπη πού εἶχε στόν Θεό ἔδιωχνε τόν φόβο ἀπ’ τήν καρδιά του ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε: «Ἡ τέλεια ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον» (Α΄ Ἰωάν. 4,18). Ἄκουσε λοιπόν μία βροντερή φωνή πού ἔλεγε: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος» (Ἰωάν. 1,1). Ἀφοῦ τελείωσε λοιπόν ὅλο τό θεῖο Εὐαγγέλιο καί τό ἔγραψε μέ τό χέρι τοῦ Πρόχορου, τό παρέδωσε στούς Χριστιανούς πού τό ζήτησαν. Ἀπό κεῖ διαδόθηκε σ’ ὅλα τά πέρατα τοῦ κόσμου.

Ἐπάνοδος στήν Ἔφεσο καί μετάσταση

Ἀφοῦ ἐπανῆλθε πάλι στήν Ἔφεσο ὁ Ἰωάννης, πέρασε ἐκεῖ τήν ὑπόλοιπη ζωή του μέχρι ἑκατόν πέντε ἐτῶν πού μετέστη. Ἔκανε πάρα πολλά θαύματα καί ἐπέστρεψε ἀμέτρητα πλήθη ἀπίστων ἀπό διάφορα ἔθνη στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἀναφέρει, ὅτι στήν Ἔφεσο οἱ Χριστιανοί γιά νά φέρουν στίς συναθροίσεις τους τό γέροντα πιά Ἰωάννη, τόν κράταγαν στά χέρια τους. Κι ἐπειδή δέν μποροῦσε πιά νά τούς διδάσκει μέ πολλά λόγια, ἐπαναλάμβανε τή φράση: «Τεκνία μου ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καί συμπλήρωνε: «Αὐτή εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Κυρίου μας καί ὅταν κάνετε τοῦτο, εἶναι ἀρκετό». Κάποια μέρα, ἀφοῦ ἔφτασε σ’ ἕνα τόπο, παρήγγειλε στούς μαθητές του νά καθίσουν ἐκεῖ, καί αὐτός ἀφοῦ προχώρησε μπροστά σέ μικρή ἀπόσταση, προσευχήθηκε. Ἦταν πρωί. Ἔπειτα, ἀφοῦ ἐπέστρεψε, πρόσταξε τούς μαθητές του νά σκάψουν τή γῆ σέ σχῆμα σταυροῦ, τόσο μόνον, ὅσο ἦταν τό μέτρο τοῦ σώματός του. Ἀφοῦ ξάπλωσε λοιπόν μέσα σ’ ἐκεῖνον τόν σκαμμένο τόπο, ἀποχαιρέτησε τούς μαθητές του καί εἶπε: «Σύρετε τό χῶμα τῆς γῆς πού εἶναι μητέρα μου καί μέ αὐτό σκεπᾶστε με». Ἐκεῖνοι, ἀφοῦ τόν ἀσπάστηκαν καί τόν ἀποχαιρέτησαν, σκέπασαν τό σῶμα του μέχρι τά γόνατα. Ἔπειτα πάλι, ἀφοῦ τόν ἀσπάστηκαν τόν σκέπασαν μέχρι τόν λαιμό. Καί πάλι ἀφοῦ γιά τρίτη φορά τόν ἀσπάστηκαν, ἔβαλαν πάνω στό ἱερό του πρόσωπο ἕνα μαντήλι. Καί ἔτσι κλαίγοντας πικρά σκέπασαν ὅλο τό σῶμα του. Τότε ἀνέτειλε καί ὁ ἥλιος.

Ἀφοῦ ἔκλαψαν οἱ μαθητές, γιατί ἔμειναν ὀρφανοί ἀπό τόν δάσκαλό τους, γύρισαν στήν πόλη διηγούμενοι τά σχετικά μέ τόν Ἀπόστολο. Οἱ ἄλλοι ἀδελφοί, ὅταν τά ἄκουσαν αὐτά, πῆγαν στόν τάφο καί ἀφοῦ ἔσκαψαν, δέν βρῆκαν τίποτε. Τότε λοιπόν ἐπέστρεψαν κλαίγοντας θερμά γιά τή στέρηση τέτοιου ποιμένος.

Ἀπό τό γεγονός αὐτό δημιουργήθηκε ἡ ἄποψη ὅτι τελικά δέν πέθανε, ἀλλά ὅτι ἀναλήφθηκε, ὅπως ὁ Ἠλίας καί ὁ Ἐνώχ. Ἡ Ἐκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ὅτι στόν ἀγαπημένο μαθητή τοῦ Κυρίου συνέβη ὅ,τι καί μέ τήν Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ὁ Ἰωάννης ναί μέν πέθανε καί ἐτάφη, ἀλλά μετά τρεῖς ἡμέρες ἀναστήθηκε καί μετέστη στήν αἰώνια ζωή, γιά τήν ὁποία ὁ ἴδιος λέει σχετικά: «Ὁ ἔχων τόν υἱόν ἔχει τήν ζωήν, ὁ μή ἔχων τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ τήν ζωήν οὐκ ἔχει» (Α’ ἐπιστολή Ἰωάννου, ε’ 12). Ἐκεῖνος, δηλαδή, πού εἶναι ἑνωμένος μέσω τῆς πίστης μέ τό Χριστό καί τόν ἔχει δικό του, ἔχει τήν ἀληθινή καί αἰώνια ζωή. Ἐκεῖνος, ὅμως, πού δέν ἔχει τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, νά ἔχει ὑπ’ ὄψιν του πώς δέν ἔχει καί τήν ἀληθινή καί αἰώνια ζωή.

Ὁ Ἰωάννης μᾶς διδάσκει ὅμως καί σήμερα μέ τό παράδειγμά του καί μέ τά πέντε θεόπνευστα βιβλία του. Ὁ Ἰωάννης ἐπειδή ἀποκάλεσε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ «Λόγο», πρῶτος αὐτός ὀνομάστηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία μας «Θεολόγος». Στήν ἁγιογραφία εἰκονίζεται μέ ἕναν ἀετό κοντά στό κεφάλι του. Ἡ μνήμη τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννου ἑορτάζεται στίς 26 Σεπτεμβρίου. Ἡ ἑορτή τῆς 8ης Μαΐου, συνδέεται μέ τήν ἀνάδυση θαυματουργικῆς κόνεως (σκόνης) ἀπό τόν τάφο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, μέσω τῆς θαυματουργικῆς ἐπενέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού οἱ ντόπιοι τήν ἀποκαλοῦσαν «ἐπίγειο μάνα»

Ἡ Θεολογία τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου.

Τό Εὐαγγέλιο καί οἱ ἐπιστολές τοῦ Ἰωάννη ἀπαρτίζουν τή βασική ἀρχή πού διέπει τή χριστολογία τοῦ Ἰωάννη, πώς ὁ Χριστός μόνος φανερώνει τό Θεό καί ἐξηγεῖ τά περί Θεοῦ (Ἰω. 1, 18). Ἀπώτερος σκοπός τῶν “σημείων” Του, εἶναι νά πιστέψει ὁ κόσμος ὅτι εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ (Ἰω. 20, 31). Ὁ Χριστός μπορεῖ καί ἀποκαλύπτει τό Θεό, διότι εἶναι ὁ Λόγος του.

Ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἐδῶ λαμβάνει μία νέα διάσταση διαφορετική ἀπό αὐτήν πού εἶχε χρησιμοποιήσει ὁ Φίλων ὁ Ἰουδαῖος ἤ ὁ Πλάτωνας καί ὁ Ἀριστοτέλης. Ἡ θεολογία τῆς ἔννοιας τοῦ Λόγου ἔχει ἕνα νέο σαφές θεολογικό περιεχόμενο. Ὁ Λόγος εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ δημιουργός τοῦ σύμπαντος, τό φῶς καί ἡ ζωή τῆς ἀνθρωπότητας, ὁ ὁποῖος ἐνανθρώπησε γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου.

Ὁ Ἰωάννης μέ τό ὁμολογιακό κείμενο «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος» (Ἰωάν. 1,1), ἀναφέρει πώς ὁ Λόγος εἶναι προαιώνιος καί θεῖος, ὅτι εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ ζωή καί τό φῶς καί εἶναι σαφῶς Θεός. Ὁ Λόγος αὐτός ἐνσαρκώθηκε, καί ἡ ἐνσάρκωση αὐτή συνιστᾶ πλήρωση τοῦ ἀποκαλυπτικοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ, ὅπως δόθηκε στό Μωϋσῆ. Τό Θεό κανείς δέν εἶδε ποτέ, ἀναφέρει ὁ Ἰωάννης. Εἶναι ἀκατάληπτος καί ἀόρατος, ἀλλά γίνεται γνωστός μέ τή θεία ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου. Ὁ Λόγος ὡς μονογενής υἱός, πού εἶναι Θεός καί ὑπάρχει στούς κόλπους τοῦ Πατρός, εἶναι ὁ μόνος ἱκανός νά Τόν φανερώνει καί νά Τόν ἐξηγεῖ. Ὁ ἐναθρωπήσας Λόγος εἶναι ὁ ἴδιος πού ἐνήργησε ποικιλοτρόπως κατά τήν Παλαιά Διαθήκη γιά τό σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας. Ὁ Λόγος αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, τόν ὁποῖον εἶδαν καί ἄκουσαν οἱ μαθητές Του. Εἶναι αὐτός πού θά ἔρθει μέ δόξα γιά νά δώσει τέλος στήν ἀνθρώπινη τραγωδία (Ἀποκ. 19, 11-16).

Στή θεολογία τοῦ Ἰωάννη τό εὐαγγέλιο ταυτίζεται μέ τόν Ἰησοῦ καί ἡ ὑποστατικότητα αὐτοῦ τονίζεται μέ τήν ἔννοια τοῦ “ἐγώ εἰμι”. Ἡ φράση εἶναι σαφῶς βιβλική καθότι ὁ Θεός διαβεβαίωσε τόν Μωυσῆ στή βάτο ὅτι “ἐγώ εἰμι ὁ ὤν” (Ἔξοδος 3, 14). Ἐπίσης δηλώνει καί στόν ἰσραηλιτικό λαό πώς “Ἐγώ εἰμι ὁ θεός, καί οὔκ ἔστιν ἄλλος” (Ἠσαΐας 45,22). Ἐδῶ λοιπόν ὁ Θεός ὁμιλεῖ μέ ὑποστατικό τρόπο. Καί ὁ Θεός πού ὁμιλεῖ δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν ἄσαρκο Λόγο, πού φανερώνει καί τόν Πατέρα. Ὁ Ἰωάννης μᾶς ἀναφέρει μέ σαφήνεια περισσότερες ἀπό δέκα ὁμολογίες τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ἐπίσης τό «ἐγώ εἰμι» (Ἰω. 4, 25-26. 6, 35. 8, 12. 8, 24. 8, 28. 10, 7-9 κ.α.). Ἀπό τίς δηλώσεις αὐτές εἶναι φανερό ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Θεός Λόγος, ὁ ὁποῖος, «Ὁ ἤν ἄπ ἀρχῆς, ὁ ἀκηκόαμεν, ὁ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περί τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καί ἡ ζωή ἐφανερώθη, καί ἑωράκαμεν καί μαρτυροῦμεν καί ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τήν ζωήν τήν αἰώνιον, ἤτις ἤν πρός τόν πατέρα καί ἐφανερώθη ἡμῖν” (Α΄ Ἰωάννου 1, 1-2).

1. Ἡ λέξη Ἰωάννης εἶναι ἑβραϊκή λέξη καί σημαίνει «ἡ χάρις καί ἡ εὔνοια τοῦ Θεοῦ».

2. Ματθαῖος 4, 21-22. Μάρκος 1, 19-20. Λουκᾶς 5, 1-11

3. Υἱός βροντῆς

The post Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (8 Μαΐου) και Επέτειος Εγκαινίων του Ιερού μας Ναού. appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Ειρήνη

Από την Ιστοσελίδα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου ΕΔΩ:

Την εποχή που βασίλευε ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.), ζούσε στην πόλη Μαγεδών της
Περσίας ο Λικίνιος που ήταν ηγεμόνας μιας επαρχίας και η γυναίκα του που λεγόταν Λικινία. Αυτοί ήταν οπαδοί μίας περσικής θρη­σκείας του Ζωροάστρη. Κάποτε απέκτησαν μία χαριτωμένη κορούλα που την ονόμασαν Πηνελόπη κι όσο αυτή μεγάλωνε, τόσο πιο πολύ ξεχώριζε η εξωτερική της ομορφιά αλλά και το χάρισμα της ευστροφίας που διέθετε. Έτσι οι γονείς της, έκτος από τις περιποιή­σεις και τα υλικά αγαθά που της προσέφεραν πλουσιοπάροχα, για να την κάνουν ευτυχι­σμένη, ανέθεσαν και τη μόρφωση της σε έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό. Εκείνος, ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση της Πηνελόπης με μεγάλο ενδιαφέρον και με χαρά έβλεπε την πρόοδό της, στα μαθήματα που της έκανε. Πολλές φορές, συζητώντας μαζί της, καταλάβαινε πως η νεαρή κόρη με τα προτερήματα που είχε και με το χαρακτήρα της, τον βοηθούσε να γίνει περισσότερο σοφός.

Όταν ο καιρός ήταν καλός, η Πηνελόπη περνούσε τις μέρες της με τους γονείς της και τον δάσκαλό της, στον εξοχικό τους πύργο, που ήταν πε­ριτριγυρισμένος από κήπους με ανθισμένα δέντρα και λουλούδια. Μέσα στο αρχοντικό, όλα τα έπιπλα ήταν φτιαγμένα από χρυσάφι, ενώ πολλές δούλες υπηρετούσαν τα αφεντι­κά τους και τις ανάγκες της έπαυλης. Μία όμως από αυτές, διέφερε από τις άλλες γιατί ήταν πρόθυμη και υπάκουη κι έτσι, πολύ γρή­γορα απέκτησε την εκτίμηση του άρχοντα και της γυναίκας του, χωρίς να γνωρίζουν βέβαια ότι ήταν Χριστιανή. Η Πηνελόπη ξεχώρισε τις σπάνιες αρετές της υπηρέτριας και γι’ αυτό της άρεζε να κάνει παρέα μαζί της. Στον ελεύθερο χρόνο της συζητούσε με τη Χρι­στιανή δούλη και με ενδιαφέρον προσπα­θούσε να ανακαλύψει το μυστικό της που την έκανε τόσο διαφορετική από τις άλλες υπη­ρέτριες.

Ένα βράδυ, η κόρη του άρχοντα καθώς κοιμόταν, είδε στο όνειρό της ένα λευκό περιστέρι που κρατούσε στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς και το άφησε πάνω στο χρυσό τραπέζι του πύργου. Έπειτα εμφανίστηκε ένας αετός που κρατούσε ένα στεφάνι από λουλούδια και στο τέλος παρουσιάστηκε ένα κοράκι που άφησε από το ράμφος του ένα σκοτωμένο φί­δι. Η Πηνελόπη ξύπνησε τρομαγμένη αλλά όταν ξανακοιμήθηκε, είδε έναν Άγγελο Κυ­ρίου που της είπε:

-Ο αληθινός Θεός σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Σε αυτό θα σε βοηθήσει η αγαπη­μένη σου Χριστιανή υπηρέτρια.

Το πρωί η Πηνελόπη ζήτησε από τον δά­σκαλο της, να της εξηγήσει το παράξενο αλλά θεϊκό όνειρο που είδε κι εκείνος της είπε:
-Το περιστέρι συμβολίζει την αγνή ψυχή σου, ο αετός προμηνύει νίκη και δόξα, αλλά το κοράκι σημαίνει ότι στη ζωή σου θα υπο­φέρεις και θα δοκιμαστείς πολύ!

Τότε η νεαρή κόρη πήγε στην υπηρέτρια και της είπε:
-Είσαι Χριστιανή και μου το δια­βεβαίωσε Άγγελος από τον ουρανό, γι’ αυτό θέλω να μου μιλήσεις για τον Θεό σου!

Η υπηρέτρια ζήτησε συγγνώμη από την αρχοντοπούλα που της το είχε κρατήσει μυ­στικό και από τότε άρχισε να της μιλά για τη ζωή του Χριστού και για το κήρυγμα Του στη γη. Αργότερα η Πηνελόπη θέλησε να βαπτι­στεί, γι’ αυτό κάποιο βράδυ, ένας Χριστιανός ιερέας μπήκε κρυφά στον πύργο και βάπτισε την Αγία, δίνοντας της το όνομα Ειρήνη. Αμέσως η κόρη του ηγεμόνα ομολόγησε τη Χριστιανική Πίστη στους γονείς της και παρ’ όλο που εκείνοι προσπάθησαν να τη μεταπεί­σουν, η Ειρήνη τους μίλησε με σύνεση και τους είπε πώς πρέπει να υπακούμε πρώτα στον Θεό κι έπειτα στους ανθρώπους. Έτσι κι εκείνη θα υπάκουε στις γεμάτες αγάπη, εντολές του Θεού και όχι στις εγωιστικές δια­ταγές των ανθρώπων.

Σύντομα μαθεύτηκε στην πόλη ότι  η κόρη του ηγεμόνα έγινε Χριστιανή. Τότε πήγαν οι Πέρσες ιε­ρείς στον Λικίνιο και τον έπεισαν να δικάσει την Ειρήνη. Ο πατέρας της Αγίας μάταια δο­κίμασε να την καλοπιάσει, ούτε κατόρθωσε να την τρομάξει με διάφορες απειλές. Γι’ αυτό θύμωσε τόσο πολύ που διέταξε να δέ­σουν τη κόρη του και να την βάλουν ανάμεσα σε αφηνιασμένα άλογα, για να την καταπατήσουν και να την θανατώσουν με κλωτσιές. Όμως συνέβη κάτι φοβερό! Ένα αγριεμένο άλογο, όρμησε ξαφνικά πάνω στον ηγεμόνα, τον κλώτσησε με δύναμη και τον σκότωσε. Τότε έβγαλε ανθρώπινη φωνή και είπε:

Ο λαός που παρακολουθούσε το μαρτύ­ριο της Αγίας, θαύμασε για το ανεξήγητο εκείνο γεγονός και πολλοί από εκείνους πί­στεψαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν, αλλά οι άπιστοι Ιερείς νόμιζαν πως η Αγία έκανε μαγικά και τη μίσησαν ακόμη πιο πολύ.

Όταν η Ειρήνη είδε ότι σκοτώθηκε ο πατέρας της, έτρεξε δίπλα του και ξεχνώντας το κακό που θα της έκανε εκείνος πριν από λίγο, γονάτισε μεγαλόψυχα κι άρχισε να προσεύχεται με δάκρυα στον Θεό. Αμέσως έγινε θαύμα και ο άρχο­ντας Λικίνιος που βρισκόταν ξαπλωμένος στο χώμα, αναστήθηκε και σηκώθηκε όρθιος. Μό­λις κατάλαβε τι είχε συμβεί, ζήτησε μετανοη­μένος συγχώρεση από την κόρη του και απο­φάσισε να βαπτιστεί και να γίνει Χριστιανός μαζί με τη γυναίκα του και τον δάσκαλο Απελλιανό. Έπειτα, παραιτήθηκε από το υψηλό αξίωμά του κι έζησαν ενάρετα στον εξοχικό τους πύργο, κάνοντας ελεημοσύνες, προσευχές, νηστείες και άλλα χριστιανικά έργα. Μαζί με αυτούς, πλήθος κόσμου που είδε το θαύμα, δόξαζε τον αληθινό Θεό και εγκατέλειπε τις ψεύτικες θρησκείες που λα­τρεύονταν μέχρι τότε.
 
Αργότερα, ηγεμόνας της πόλης έγινε ο Σεδεκίας ο οποίος, όταν έμαθε πως η Ειρήνη ήταν Χρι­στιανή, διέταξε να τη συλλάβουν και να τη φυλακίσουν σε ένα βαθύ λάκκο, όπου μέσα ζούσαν δηλητηριώδη φίδια. Ύστερα από δεκατέσσερις μέρες, ο άρχοντας με πλήθος κό­σμου, πήγαν να παραλάβουν το πτώμα της νεαρής Αγίας αλλά με έκπληξη διαπίστωσαν πως εκείνη ζούσε και τα ερπετά τη σεβόταν και δε την άγγιζαν. Τότε ο Σεδεκίας διέταξε να τη δέσουν σε έναν τροχό με αιχμηρά μα­χαίρια, ο όποιος γύριζε με τη δύναμη ενός ορμητικού χειμάρρου. Όμως μέχρι να τη δέ­σουν, το νερό σταμάτησε και ο τροχός δε γύ­ριζε πια! Εξοργισμένος ο ηγεμόνας, έδωσε εντολή να πριονίσουν τα πόδια της Ειρήνης. Η Αγία υπέμενε το φρικτό βασανιστήριο και γι’ αυτό ο Θεός την ενθάρρυνε κάνοντας ακό­μη ένα θαύμα. Μόλις οι δήμιοι τελείωσαν την αποτρόπαια πράξη τους, εκείνη θεραπεύτη­κε εντελώς και όλοι κοιτούσαν άφωνοι, μη μπορώντας να εξηγήσουν ποια δύναμη προ­στάτευε τη Χριστιανή μεγαλομάρτυρα.

Διάδοχος του Σεδεκία ήταν ο γιος του, ο Σαβώρ, ο οποίος έστειλε τον στρατό του να πολεμήσει τους πολιτικούς εχθρούς του. Λίγο πιο έξω από την πόλη, οι απάνθρωποι στρατιώτες συνάντησαν την Αγία και αφού της έμπηξαν καρφιά στις φτέρνες, της φόρτωσαν στην πλάτη ένα βαρύ τσουβάλι με άμμο και τη διέ­ταξαν να το μεταφέρει ως τον βασιλιά. Αλλά την ίδια στιγμή, έγινε σεισμός, η γη άνοιξε στα δύο και πολλοί άπιστοι στρατιώτες έπε­σαν στο γκρεμό και σκοτώθηκαν, ενώ πολύ σύντομα πέθανε κι ο βασιλιάς. Η Αγία ελεύ­θερη πια, κήρυξε το λόγο του Θεού στον λαό κι έκανε πολλά θαύματα, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι Χριστιανοί της Περσίας.

Έπειτα η μάρτυς ταξίδεψε σε διάφορα μέρη και σε ξένους τόπους, διδάσκοντας την Χριστιανική Πί­στη, μέχρι που έφτασε στην πόλη Καλλίνικο, όπου βασίλευε ο άρχοντας Νουμεριανός. Αυτός, όταν άκουσε το Χριστιανικό κήρυγμα της Ειρήνης, διέταξε να την πιάσουν και αφού τη γυμνώσουν, να τη ρίξουν μέσα σε ένα πυρακτωμένο καμίνι που είχε σχήμα βο­διού. Μα η Αγία δεν έπαθε τίποτα και τότε την έβαλαν ξανά σε δεύτερο καμίνι για να την κάψουν ζωντανή. Ο Θεός προστάτεψε και πάλι τη μάρτυρα κι εκείνη αντί να καίγεται και να υποφέρει από τις καυτές φλόγες γύρω της, δόξαζε χαρούμενη τον Θεό. Τότε την έριξαν σε τρίτο καμίνι αλλά εκείνο έσπασε από την πολύ ζέστη, ενώ η Ειρήνη βγήκε ζω­ντανή, κάνοντας πολλούς ανθρώπους που παρευρίσκονταν εκεί, να πιστέψουν στη δύ­ναμη του Χριστού.

Η φήμη της Αγίας έφτασε μέχρι και στον βασιλιά της Περσίας, τον Σαβώριο. Εκείνος την κάλε­σε κοντά του και αφού διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να την πείσει να προσκυνήσει τα είδωλα, διέταξε να την αποκεφαλίσουν και να την κλείσουν σ’ έναν τάφο. Όμως Άγγελος Κυρίου ανέστησε την μάρτυρα και μόλις ο βασιλιάς την αντίκρυσε ζωντανή, πίστεψε κι εκείνος στον Χριστό. Μετά από αυτά η Ειρή­νη περιόδευσε σε αρκετές πόλεις, διδάσκο­ντας το θέλημα του Θεού και με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος έκανε θαύματα, ενι­σχύοντας την πίστη των Χριστιανών, οι όποιοι την αποκαλούσαν Ισαπόστολο. Ύστερα από μία μαρτυρική και πολυβασανισμένη ζωή, η Αγία αισθάνθηκε πως πλησίαζε το τέλος της. Έτσι, προετοιμάστηκε και πέθανε ειρηνικά, ευχαριστώντας τον Θεό που την αξίωσε να υποφέρει τόσα πολλά για τη δόξα Του. Η μνήμη της Αγίας μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, εορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 5 Μαΐου.

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ
ΤΕΥΧΟΣ 7
ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

Ο Άγιος ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο Νέος

Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κηφισσίας ΕΔΩ

Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη

Όταν ο Άγιος Εφραίμ ήταν δεκατεσσάρων ετών, στην περιοχή των Τρικάλων γινόταν από τους Τούρκους, υπό τις διαταγές του Σουλτάνου Βαγιαζίτ του 1ου, επιχειρήσεις παιδομαζώματος. Το παιδομάζωμα ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας των Γενίτσαρων. Μάζευαν οι Τούρκοι μικρά Ελληνόπουλα, τα έστελναν στην Τουρκία όπου σε ειδικά στρατόπεδα τα μεγάλωναν γεμίζοντας την καρδιά τους αγάπη για τον Αλλάχ και μίσος για τον Χριστό και την Ελλάδα. Αυτά τα Ελληνόπουλα γίνονταν οι φοβεροί Γενίτσαροι, που όπως λένε πολλές μαρτυρίες ήταν σκληρότεροι και από τους ίδιους τους Τούρκους.

Φοβούμενη η μητέρα του Αγίου ότι θα τον πάρουν και αυτόν οι Τούρκοι, τον συμβούλεψε να φύγει από το πατρικό του σπίτι και να κατευθυνθεί σε περιοχές της Ελλάδας που δεν ήταν ακόμα κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Όταν έφτανε σε μια τέτοια περιοχή, τον ορμήνεψε, να βρει ένα μοναστήρι και να εισαχθεί εκεί ως δόκιμος μοναχός, μιας και η μοναστική ζωή ήταν κάτι που επιθυμούσε και ο ίδιος. Τις συμβουλές αυτές ακολούθησε ο Άγιος Εφραίμ και μετά από πολλούς κόπους έφτασε στο όρος Αμώμων της Αττικής. Είναι το όρος που, στις μέρες μας, στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Νέα Μάκρη. Στο όρος είχαν μαζευτεί χριστιανοί ασκητές, και από αυτούς ονομάστηκε όρος Αμώμων, δηλαδή όρος των Καθαρών. Εκεί υπήρχε και το ανδρικό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε αυτό το μοναστήρι κατάφυγε ο Άγιος Εφραίμ και έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών ως δόκιμος μοναχός της μονής.

Στην ηλικία των δεκαοκτώ χρίστηκε μοναχός και έλαβε το όνομα Εφραίμ (όπως έχουμε αναφέρει μέχρι τότε ονομαζόταν Κωνσταντίνος). Μετά δε από λίγα χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Στο μοναστήρι περνούσε πολύ λίγο χρόνο. Συνήθως ήταν απομονωμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή όπου και ασκήτευε.

Τα χρόνια περνούσαν και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε υποδουλώσει σχεδόν όλη την Ελλάδα. Στην περιοχή της Αττικής δρούσαν Τουρκικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Εβρενόμπεη. Μέρος αυτών των στρατευμάτων, το 1424, αναπτύχθηκε στην περιοχή του όρους Αμώμων και άρχισε να καταστρέφει, να λεηλατεί και να δολοφονεί, κάνοντας πράξη την συνήθη τακτική των Τουρκικών στρατευμάτων τον καιρό εκείνο. Έτσι έφτασαν και στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και απαίτησαν να τους παραδοθούν οι θησαυροί του μοναστηριού. Το μοναστήρι όμως ήταν φτωχό και το μόνο που κατάφεραν να πάρουν οι Τούρκοι από εκεί ήταν οι ζωές όλων των μοναχών που σφαγιάστηκαν στην αυλή του μοναστηριού.

Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών.

Στις μέρες μας στο μοναστήρι αυτό μένουν και υπηρετούν μοναχές. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και την βοήθεια του. Ο Άγιος με την χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που χτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή. Η ηρεμία που επικρατεί στον χώρο είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις. Θα την νιώσετε κι εσείς όταν με την βοήθεια του Χριστού επισκεφθείτε τον Άγιο Εφραίμ στην μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Νέα Μάκρη Αττικής.

Η εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ δύο ημέρες του έτους. Την 5η Μαΐου όπου τιμούμε το μαρτυρικό θάνατο του Αγίου και την 3η Ιανουαρίου όπου τιμούμε την ανεύρεση των ιερών λειψάνων του. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ βρέθηκαν με Θεία Παρέμβαση το 1950, 524 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του.

Ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Αττικής είναι αυτό στο Όρος των Αμώμων (τοποθεσία γνωστή σήμερα ως Νέα Μάκρη). Πολλοί μοναχοί και ιερείς έμειναν εκεί και προσευχήθηκαν στον Κύριο. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας έγιναν μεγάλες και βάρβαρες σφαγές όπου ξεκληρίστηκε το μοναστήρι, ένα από τα θύματα ήταν και ο Άγιος μας. Το 1945 η Μοναχή τότε Μακαρία πήγε στα ερείπια της αρχαίας μονής του Ευαγγελισμού άλλοτε ονομαζόμενης ως Σταυροπηγιακής, του Όρους Αμώμων Από θεία παρόρμηση, διαμόρφωσε ένα κελάκι εκεί και άρχιζε να καθαρίζει τα ερείπια του παλαιού Ναού για να τον ανακατασκευάσει. Εκεί πολλές φορές διαλογιζόταν ότι σε εκείνα τα χώματα είχαν ζήσει κατά την πάροδο των αιώνων Άγιοι Μοναχοί και προσευχόταν να ” γνωρίσει ή να της φανερωθεί κάποιος από αυτούς”. Μια φωνή στην αρχή σιγανή αλλά με τον καιρό δυνατότερη στην ψυχή της, της έλεγε ” Σκάψε και θα βρείς αυτό που επιθυμείς” και θαυμαστώς της είχε φανερωθεί ένα σημείο στο προαύλιο του Μοναστηριού.  

Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 1950 έχοντας έναν εργάτη για άλλες εργασίες στο μοναστήρι τον έβαλε να σκάψει στο σημείο όπου την υποδείκνυε η ψυχή της. Ο εργάτης ήταν αρνητικός ήθελε να σκάψει οπουδήποτε αλλού παρά σε αυτό το σημείο, τελικά μετά από τις εκκλήσεις και τις προσευχές, ο εργάτης πείστηκε και ξεκίνησε να σκάβει. Το σημείο εκεί είχε ένα μισογκρεμισμένο τζάκι, τοίχο κ.α πράγματα που έδειχναν ότι εκεί κάποτε υπήρχε κελί κάποιου μοναχού. Φτάνοντας το 1,70 ύψος σκάψιμο βρέθηκε το πρώτο εύρημα.. Ένα κεφάλι.. και όλος ο τόπος απόκτησε μια ευωδιά.. ( ήταν 3/1/1950 ώρα 9 το πρωί) σιγά σιγά και με προσοχή ή Ηγουμένη Μακαρία έβγαλε όλο το σκήνωμα και το τοποθέτησε σε μία θυρίδα που ήταν πάνω από τον τάφο. 

Ήταν φανερό ότι επρόκειτο για κληρικό γιατί το ράσο του είχε παραμείνει άθικτο. Το βράδυ, διαβάζοντας τον εσπερινό η Ηγουμένη άκουσε βήματα.. Ο ήχος ερχόταν από τον τάφο.. μετά απο τον περίβολο και έφτασε ως την πόρτα της εκκλησίας. Εκεί πρωτοαντίκρισε τον Άγιο, ψηλός με μάτια μικρά στρογγυλά, με μακριά μαύρα γένια που έφταναν στον λαιμό, ντυμένος με την μοναχική αμφίεση. Στο ένα χέρι είχε μία φλόγα και με το άλλο ευλογούσε. Ο Άγιος ζήτησε να τον βγάλουν από αυτή την θυρίδα που το είχαν. Την επόμενη κιόλας μέρα η Ηγουμένη καθάρισε τα οστά και τα τοποθέτησε σε μια θυρίδα στο Ιερό του Ναού. Το ίδιο βράδυ φανερώθηκε στον ύπνο της ο Άγιος και την ευχαρίστησε και της φανέρωσε και το όνομα του “ΕΦΡΑΙΜ”.

The post Αγία Ειρήνη και Άγιος Εφραιμ appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἰω. 5, 1-15)

1 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη ὁ  Ἰησοῦς εἰς  Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς  Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ  Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ  Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ  Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ  Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς  Ἰουδαίοις ὅτι  Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

1Ύστερα απ’ αυτά, οι Ιουδαίοι είχαν μια γιορτή, κι ο Ιησούς ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα 2 Κοντά στην προβατική πύλη, στα Ιεροσόλυμα, υπάρχει μια δεξαμενή με πέντε στοές, που εβραϊκά ονομάζεται Βηθεσδά. 3 Σ’ αυτές τις στοές κείτονταν πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που περίμεναν να αναταραχθεί το νερό- 4 γιατί, από καιρό σε καιρό, ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε στη δεξαμενή κι ανατάραζε τα νερά. Όποιος, λοιπόν, έμπαινε πρώτος μετά την αναταραχή του νερού, αυτός γινόταν καλά, όποια κι αν ήταν η αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε. 5 Εκεί ήταν κι ένας άνθρωπος, άρρωστος τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια 6 Όταν τον είδε ο Ιησούς κατάκοιτο, τον ρώτησε: «Θέλεις να γίνεις καλά;» Ήξερε πως ήταν έτσι για πολύν καιρό. 7 «Κύριε», του αποκρίθηκε ο άρρωστος,

«δεν έχω κανέναν να με βάλει στη δεξαμενή μόλις αναταραχτούν τα νερά- έτσι, ενώ εγώ προσπαθώ να πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος άλλος κατεβαίνει στο νερό πριν από μένα». 8 Ο Ιησούς του λέει: «Σήκω πάνω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». 9 Κι αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά, σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε.

Η μέρα που έγινε αυτό ήταν Σάββατο.10 Έλεγαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι άρχοντες στο θεραπευμένο: «Είναι Σάββατο, και δεν επιτρέπεται να σηκώνεις το κρεβάτι σου». 11 Αυτός όμως τους απάντησε: «Εκείνος που μ’ έκανε καλά, εκείνος μου είπε “πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα”». 12 Τον ρώτησαν: «Ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε “πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα;” 13 Ο θεραπευμένος όμως δεν ήξερε να πει ποιος ήταν, επειδή ο Ιησούς είχε φύγει απαρατήρητος εξαιτίας του πλήθους που ήταν μαζεμένο εκεί. 14 Αργότερα ο Ιησούς τον βρήκε στο ναό και του είπε: «Βλέπεις, έχεις γίνει καλά, από ’δω και πέρα μην αμαρτάνεις, για να μην πάθεις τίποτα χειρότερο». 15 Ο άνθρωπος έφυγε αμέσως κι ανάγγειλε στους Ιουδαίους άρχοντες ότι ο Ιησούς ήταν αυτός που τον γιάτρεψε.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΘΑ

«Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» , ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (†), ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του στό Γρίμποβο, στίς 28/4/1991 , από την ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Παναγίας Φανερωμένης ΕΔΩ

Περίμενε τόν Γιατρό τριανταοκτώ χρόνια

Σήμερα ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός πῆγε στήν Ἱερουσαλήμ. Ἐκεῖ ἦταν μία κολυμβήθρα, μία μεγάλη δεξαμενή, μέ ἁγίασμα. Στό ὁποῖο «κάτα καιρόν», ὅποτε ἤθελε ὁ Θεός κατέβαινε ἕνας ἄγγελος καί ἀνετάρασσε τό νερό. Καί ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος μέσα σ’ αὐτό τό νερό, γινόταν καλά, ἀπό ὅτι νόσημα καί ἄν εἶχε.

Σ’ αὐτή λοιπόν τήν κολυμβήθρα, μέ τό ἁγίασμα, εἶχε πάει καί περίμενε νά θεραπευθεῖ μαζί μέ ὅλους τούς ἄλλους καί ἕνας παράλυτος. Καί ἔμενε ἐκεῖ περιμένοντας τριάντα ὀκτώ χρόνια. Περίμενε. Περίμενε. Τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. Περίμενε… Γιατί;

Γιατί ἀπό τήν δεξαμενή αὐτή μέ τό ἁγίασμα, δέν εἶχε περάσει ὁ ἀκόμη ὁ Χριστός.

Ὅπου δέν ἔχει περάσει ὁ Χριστός, ὅπου ὁ Χριστός δέν εἶναι παρών, ὅπου ὁ Χριστός δέν εἶναι κοντά, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά περιμένομε. Ἀλλά ὅταν ὁ Χριστός ἔλθη, δέν χρειάζεται πιά νά περιμένομε τίποτε. Γιατί ὁ Χριστός ὅταν ἔρχεται, ἔρχεται πάντοτε γεμάτος ἀπό χάρη καί εὐσπλαγχνία, ἀγάπη, ἔλεος, θεραπεία καί ὅλα τά καλά καί πλούσια ἐλέη του καί τούς οἰκτιρμούς του.

Πῆγε λοιπόν ὁ Χριστός σ’ αὐτή τήν κολυμβήθρα καί εἶδε τόν παράλυτο πού περίμενε τριανταοκτώ χρόνια. Δέν ἦταν ὁ μοναδικός, οὔτε τό μόνο ἀξιοθέατο. Γιατί ὅπως λένε οἱ ἀρχαιολόγοι, αὐτή ἡ δεξαμενή ἦταν ἕνα μεγαλειῶδες κατασκεύασμα, εἶχε πέντε στοές μέ κολῶνες, ἦταν δηλαδή ἕνα μεγαλοπρεπέστατο κτίριο. Ὅταν πήγαινε ἐκεῖ κανείς χάζευε, κυριολεκτικά. Καί ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολύ ἀσθενούντων». Ἄνθρωποι πολλοί. Τό μάτι τοῦ Χριστοῦ ἔπιασε ἐκεῖνον πού ἔπρεπε. Ἐκεῖνον πού «κατέκειτο» καί περίμενε, τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια.

Ἀνάμεσά μας ὁ Χριστός

Τί μᾶς λέγει αὐτό τό γεγονός ἀδελφοί;

Μᾶς λέγει ὅτι καί αὐτή τήν στιγμή ὁ Χριστός ἔρχεται ἀνάμεσά μας. Κατά τήν ὥρα τῆς Λειτουργίας εἶναι ἀνάμεσά μας, ὄχι μόνο πνευματικά ἀλλά καί σωματικά, γιατί τώρα πού ἔχει εὐλογηθεῖ ὁ ἅγιος Ἄρτος καί ὁ οἶνος καί ἔχουν γίνει τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός εἶναι παρών ἀνάμεσά μας.

Καί σωματικά, ὅπως ἦταν στήν ἀγκαλιά τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ὑμῶν Θεοτόκου καί ὅπως ἦταν ἀνάμεσα στούς ἁγίους του μαθητές καί ἀποστόλους. Καί ὅπως τότε ἔβλεπε τόν παράλυτο καί καρφώθηκε τό μάτι του γεμᾶτο ἀπό ἀγάπη καί ἀπό εὐσπλαγχνία ἀπάνω του, ἔτσι καί τώρα εἶναι ἀνάμεσά μας καί τό μάτι του μᾶς βλέπει.

Βλέπει, ὄχι τά ἔξω μόνο, βλέπει καί τά ἔσω. Βλέπει τό βάθος τῆς καρδιᾶς μας. Βλέπει σέ τί πνευματική κατάσταση βρισκόμαστε. Τί ἔχομε μέσα μας. Τί αἰσθήματα, τί φρόνημα, τί πόθους.

Λέει στή συνέχεια τό ἅγιο Εὐαγγέλιο: Τόν εἶδε ὁ Χριστός τόν παράλυτο. Καί ὄχι μόνο τόν εἶδε, γιά τό παρόν, ὅπως ἦταν, ἀλλά εἶδε καί τό παρελθόν. «Καί ἔγνω ὁ Ἰησοῦς», ὁ παντογνώστης καί πάνσοφος Θεός, «ὅτι πολύν χρόνον ἔχει ἐν τῇ ἀσθενείᾳ» του ἐκεῖ στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Ἀλλά ὁ Χριστός δέν βλέπει μόνον ἐκείνους. Καί ἐμᾶς μᾶς βλέπει. Γιατί ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή, τά μάτια Του εἶναι φωτεινότερα χίλιες φορές περισσότερο ἀπό τόν ἥλιο. Καί δέν διασκορπίζουν μόνο τά σκοτάδια τά φυσικά, ἀλλά διασκορπίζουν καί τά σκοτάδια τά πνευματικά. Βλέπει καί τό παρόν καί τό παρελθόν καί τό μέλλον.

Ἀλλά ὁ Χριστός πού εἶναι τώρα ἀνάμεσά μας τί θά δεῖ; Θά δεῖ τό ἑξῆς παρελθόν μας: Κάποια φορά εἴμαστε παιδάκια. Καί μᾶς μάθαιναν ὁ πατέρας μας καί ἡ μητέρα μας, νά κάνομε τόν Σταυρό μας. Νά λέμε μέ εὐλάβεια τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας. Μᾶς μάθαιναν ἀκόμη διάφορες προσευχές καί μᾶς παρακινοῦσαν σέ καλά ἔργα. Καί μᾶς φύτευαν τόν πόθο νά ἔχομε καθαρή καρδιά.

Μᾶς πῆραν λοιπόν οἱ γονεῖς μας ἀπό τό χέρι καί μᾶς ἔμαθαν ὅλα αὐτά. Καί ὅσο εἴμαστε μικρότεροι, ἡ καρδιά μας καθαρή ἀπό ἁμαρτίες καί ἀπό κακές ἐπιθυμίες, ἦταν γεμάτη ἀπό εἰλικρίνεια καί ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ἀλλά ἐπέρασαν τά χρόνια καί ἡ καρδιά ἄρχισε νά μολύνεται. Καί ὅταν ἡ καρδιά μολύνεται, τότε ἀδελφοί μου τό ξέρετε ὅτι τόν ἄνθρωπο τόν πιάνει ἀνορεξιά νά κάνει προσευχή, νά διαβάσει τό Εὐαγγέλιο, νά ἀκούσει συμβουλές πνευματικές καί περισσότερο ἀκόμα νά πάει στήν Ἐκκλησία. Νά σταθεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία καί νά ἀτενίζει τήν ἄχραντη εἰκόνα τοῦ σωτῆρος μας Χριστοῦ. Δέν ἀντέχουν τά μάτια μας, ὅταν δέν ἔχομε καθαρή καρδιά, νά κοιτάζομε τόν Χριστό στό πρόσωπο. Αἰσθανόμαστε ὅτι πρέπει νά τά χαμηλώσομε καί νά κρυφτοῦμε.

Καί ὅταν ἡ καρδιά μας εἶναι λιγάκι πιό βαρειά καί πιό ἔνοχη, δέν μᾶς ἀρέσει νά περνᾶμε τήν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας καί νά μπαίνομε μέσα. Καί ὅταν, αὐτά τά αἰσθήματα συσσωρεύονται, φορτώνονται ἐπάνω μας, αἰσθανόμαστε πώς ἔχομε ἕνα βάρος. Αἰσθανόμαστε καί καταλαβαίνομε, ὅτι εἴμαστε παράλυτοι πνευματικά.

Τρέμουν οἱ ἄγγελοι

Ἀλλά τί χαρά καί τί καλά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτή τήν κατάσταση θυμηθεῖ ὅτι ὁ Χριστός τόν βλέπει. Καί ἀρχίσει νά ψάχνει τήν καρδιά του καί νά ποθεῖ νά τήν κάνει νά εἶναι εὐάρεστη καί εὐχάριστη ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Καί τί φοβερό ὅταν ὄντας σ’ αὐτή τήν κατάσταση, προσπαθεῖ ἁπλῶς νά κρυφτεῖ ἀπό τόν Χριστό. Ὅπως πῆγε νά κρυφτεῖ καί ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα, ὅταν μετά τήν ἁμαρτία, ὅταν παρέβηκαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἄκουσαν τήν φωνή του πού φώναζε: «Ἀδάμ, Ἀδάμ ποῦ εἶσαι;» Καί ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα πῆγαν καί τρύπωσαν μέσα στούς θάμνους, γιά νά μήν τούς δεῖ. Γιατί ἦταν γυμνοί. Ἀπό τί ἦταν γυμνοί;

Ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς.

Ὅποιος ἄνθρωπος βρίσκεται σ’ αὐτή τήν κατάσταση, δέν θέλει νά πάει στήν Ἐκκλησία, δέν θέλει νά κάνει προσευχή, δέν θέλει νά θυμᾶται τόν Χριστό… Καί ξέρετε; Ὅταν ἕναν ἄνθρωπο δέν θέλομε νά τόν βλέπομε μπροστά μας, γεμίζει καί τό στόμα μας καί ἡ καρδιά μας κακία ἀπέναντί του καί τόν κακολογοῦμε. Ἐνῶ ἐμεῖς φταῖμε· τόν κακολογοῦμε. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ὅποιος ἀφήνει τήν καρδιά του καί μολύνεται, ἀρχίζει καί κακολογεῖ τόν σωτήρα Χριστό, ἐκεῖνον πού σταυρώθηκε γιά μᾶς. Τόν ἐλεήμονα καί φιλάνθρωπο.

Καί αὐτός μέν γεμάτος ἀπό δαιμονικό φρόνημα, καμαρώνει· πού τό κάνει αὐτό. Ἀλλά οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, πού ξέρουν τί σημασία ἔχει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ, ἀκούγοντάς τον τρέμουν. Ναί. Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ὅταν βλέπουν τέτοια πράγματα τρέμουν, τρέμουν. Μᾶς τό λέει ἡ Ἁγία Γραφή: Ὅταν οἱ ἄγγελοι εἶδαν τόν Χριστό σταυρωμένο καί τούς Ἑβραίους ἀπό κάτω νά τόν κοροϊδεύουν, γι’ αὐτό πού ἔπρεπε νά τόν προσκυνοῦν, «ἐκ τοῦ φόβου ἐσαλεύτηκαν». Γιατί δέν ἔπρεπε οὔτε νά τολμοῦν νά σηκώσουν τό κεφάλι τους κατά πάνω, μέχρι πού νά Τοῦ ποῦν χίλιες φορές, δέκα χιλιάδες φορές, ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς τους, «σέ εὐχαριστοῦμε, γιατί γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, ἦλθες στόν κόσμο, ἔγινες ἄνθρωπος καί σταυρώθηκες γιά μᾶς…» Ἀλλά ἀντί νά κάνουν τέτοια πράγματα τόν κορόιδευαν. Καί οἱ ἄγγελοι, βλέποντας τους ἐφοβήθηκαν τόσο πολύ πού ἄρχισαν νά τρέμουν.

Οἱ ἄγγελοι τρέμουν. Καί ἐμεῖς; Ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί, ἔπρεπε περισσότερο νά τρέμομε καί νά ἀναζητοῦμε τό ἔλεος καί τήν χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί νά στεκόμαστε μπροστά του καί νά τοῦ λέμε: «Ἄνοιξε τά μάτια σου Χριστέ μου, βύθισέ τα στήν καρδιά μου. Ξύπνα μου τήν συνείδηση. Πές μου τί πρέπει νά κάνω γιά νά διορθωθῶ, νά γίνω εὐάρεστος ἐνώπιόν σου». Γιατί ὁ Χριστός, βλέπει καί ποιός εἶσαι καί τί εἶσαι καί ποῦ εἶσαι καί τί σκέπτεσαι καί ποῦ σκοπεύεις νά πᾶς. Ὅλα τά βλέπει ὁ Χριστός.

Μήν κάθεσαι. Κάνε κάτι!

Καί ὁ Χριστός ἤξερε αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ παραλυτικοῦ τήν ἀποτυχία. Ἤξερε ὅτι ἦταν τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια ἐκεῖ πέρα καί περίμενε. Γιά φαντασθεῖτε! Ἦταν παράλυτος. Καί κάθε βδομάδα, ἄς ποῦμε, πήγαινε μία φορά ὁ ἄγγελος καί ἀνακάτευε τό νερό. Καί ἦταν ἄνθρωποι πολλοί πού εἶχαν καί φίλους καί συγγενεῖς. Ἅρπαζαν λοιπόν τόν ἄρρωστό τους καί τόν πέταγαν μέσα. Ἤ οἱ σβέλτοι, ἔμπαιναν πρῶτοι μέσα. Καί αὐτοί ἐγίνοντο καλά. Καί αὐτός, ὅσο νά καταλάβει ὅτι τό νερό ταράζεται, καί νά κουνηθεῖ, πάθαινε τήν ψυχρολουσία τῆς ἀπογοητεύσεως. Ἔβλεπε ἄλλον, νά εἶναι κιόλας μέσα.

Καί τότε, ἐνῶ εἶχε κοπιάσει γιά νά ἀνασηκωθεῖ, ἔπεφτε κάτω καί ἔλεγε: «Θεέ μου, καί τώρα πιά μιά βδομάδα, ἕνα μήνα, ὁ Θεός ξέρει πόσο, ὑπομονή». Γιατί δέν ἦταν ὥρα καί στιγμή συγκεκριμένη πού ἀνακάτευε ὁ ἄγγελος τό νερό. Ὅποτε ἤθελε πήγαινε. Γιατί; Γιά νά μᾶς διδάξει ὁ Θεός ὅτι πρέπει νά εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι. Καί πάντοτε ἄγρυπνοι.

Καί ὁ παράλυτος, ἦταν πάντοτε ἀπογοητευμένος…

Πολλές φορές δοκιμάζομε καί ἐμεῖς ἀνάλογες ἀπογοητεύσεις. Δέν λέμε τώρα γιά τίς ἀπογοητεύσεις πού δοκιμάζομε στή ζωή μας ὅταν κάτι δέν πάει καλά μέ τίς «ἐπιτυχίες» μας, τίς καλλιέργειές μας, τό ἐμπόριό μας, τίς δουλειές μας, τήν ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν μας κτλ. Λέμε μόνο γιά τίς ἀποτυχίες στήν πνευματική μας ζωή. Βλέπομε ἕναν ἄλλο ἄνθρωπο… Πηγαίνει τακτικά στήν Ἐκκλησία. Ἐξομολογεῖται. Κοινωνεῖ. Εἶναι γεμάτος χαρά, εἶναι γεμάτος εἰρήνη. Καί τόν βλέπεις καί ἀστράφτει τό πρόσωπό του. Τό ξέρεις καί τό καταλαβαίνεις ὅτι αὐτός πηγαίνει γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καί μετρᾶς καμιά φορά καί λές: «Ἐκεῖνος; ὁπωσδήποτε στό δρόμο τοῦ Θεοῦ· καί ἐκείνη; ὁπωσδήποτε. Ἐγώ, γιατί δέν τά καταφέρνω; Γιατί μένω; Γιατί κάθομαι;» Καί δέν μπορεῖς νά βρεῖς τήν αἰτία.

Λέει ὁ Χριστός: «Ἰδού, νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, νῦν ἡμέρα σωτηρίας». Σήμερα εἶναι ἡ ὥρα. Μήν κάθεσαι. Κινήσου. Κάνε κάτι. Πῶς μᾶς τό λέει; Πῆγε, εἶδε καί κατάλαβε γιά τόν παράλυτο αὐτό ὅτι εἶναι τριανταοχτώ χρόνια, σ’ αὐτή τήν τραγική κατάσταση τῆς ὑπομονῆς καί τῆς ἀναμονῆς. Καί τόν ἐρώτησε:

—Θέλεις ὑγιής γενέσθαι; Θέλεις νά γίνεις καλά;

Ἐρώτημα: Γιατί τόν ἐρώτησε; Δέν τό ἤξερε ὅτι θέλει νά γίνει καλά; Τό ὅτι στεκόταν ἐκεῖ, δέν τό μαρτυρεῖ, ὅτι θέλει νά γίνει καλά; Γιατί τόν ρωτάει; Τόν ρωτάει, γιά νά τοῦ ξυπνήσει μέσα του τήν συναίσθηση τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο θά γίνει καλά. Γιατί μπροστά του εἶναι ὁ Χριστός. Καί δέν πρέπει πιά νά περιμένει. Ἀλλά τί πρέπει νά κάνει; Νά τοῦ τό ζητήσει νά γίνει καλά.

Βλέπετε; Δέν τοῦ εἶπε ὁ Χριστός «Θέλεις φάρμακο; Θέλεις ἔνεση; Θέλεις ἐξέταση;», ὅπως κάνουν οἱ γιατροί. Ποιός ἄνθρωπος εἶναι πού θέλει φάρμακο; Τίνος ἀνθρώπου ἀρέσουν οἱ ἐνέσεις; Ποιός θέλει νά τρέχει σέ γιατρούς; Γιατί πᾶμε στό γιατρό; Γιατί παίρνομε τό φάρμακο; Γιατί κάνομε τήν ἔνεση;

Ἀπάντηση: Γιά νά γίνομε καλά.

Ὁ Χριστός ἀπευθείας λοιπόν ρωτάει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;»

Θέλεις νά γίνεις καλά;

Νά λοιπόν ἕνα ἐρώτημα πού μᾶς ἀφορᾶ ὅλους. Εἶσαι στήν Ἐκκλησία. Ἔκατσες στό στασίδι σου. Ἔρχεσαι κάθε Κυριακή στήν Ἐκκλησία. Κάνεις καί τόν Σταυρό σου. Ὅταν ἔρχεται ἡ Σαρακοστή νηστεύεις. Καί σκέφτεσαι ὅτι πρέπει νά πᾶς νά κοινωνήσεις καί νά ἐξομολογηθεῖς.

Ὅμως, ἔχεις βάλλει βαθειά μέσα στήν καρδιά σου, τό ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ πού λέει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι; Θέλεις νά γίνεις καλά;»

Γιατί παίρνεις τό φάρμακο; Γιατί κάνεις τήν ἔνεση; Γιατί πᾶς στό γιατρό; Γιατί κάνεις ἐξέταση; Τυπικά τά κάνεις;

Μπαίνεις καί βγαίνεις μέσα στήν Ἐκκλησία καί τά κάνεις ὅλα αὐτά παθητικά, ὅπως ἀνοίγει ἡ πόρτα, χωρίς νά ἔχει καμία συναίσθηση; Κανένα πνευματικό βάθος;

Ἦταν κάποτε τρία ἀδέλφια. Καί οἱ τρεῖς ἦταν καλοί ἄνθρωποι. Εἶχαν πάρει καλές ἀρχές ἀπό τούς γονεῖς τους. Προχωροῦσαν πολύ καλά. Χωρίς νά κάνουν ποτέ κανένα κακό. Καί στήν Ἐκκλησία πήγαιναν. Ἀλλά πήγαιναν μέ ἕνα τρόπο παθητικό. Δέν ἤξεραν καλά-καλά γιατί πηγαίνουν. Μέσα ἡ καρδιά τους ἦταν κρύα. Καί περίμεναν, ἐπειδή εἶχαν πιά γεράσει νά πεθάνουν. Ἄν τύχαινε νά τούς ρωτήσει κανείς:

—Καλά, κάποτε θά πεθάνομε· καί μετά; Μετά τί γίνεται;

—Ξέρω κι ἐγώ; ἀπαντοῦσαν.

—Στόν Παράδεισο θά πᾶτε ἤ στήν κόλαση θά πᾶτε;

—Ξέρω καί ἐγώ;

—Καλά, δέν ξέρεις. Καί ἔτσι τό λές, μέ τέτοια ἁπλότητα, καί τόσο παθητικά; Εἴτε στήν κόλαση πᾶς, εἴτε στόν Παράδεισο πᾶς ἔτσι τό βλέπεις κρύα; Δέν σέ ἐνοχλεῖ ἡ σκέψη αὐτή; Δέν σέ προβληματίζει;

Ὄχι ἀδελφοί. Δέν εἶναι αὐτός ὁ σωστός τρόπος.

Ὁ σωστός τρόπος εἶναι νά ποῦμε: «Ἐμεῖς εἴμαστε ἄνθρωποι ταπεινοί καί ἁμαρτωλοί. Καί πρέπει τί νά κάνομε; Νά ἑνωθοῦμε μέ τόν σωτήρα Χριστό». Εἶπε ὁ Χριστός: «Ὁ μένων ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν αὐτῷ».

Ὅποιος προσπαθεῖ νά ἑνωθεῖ μέ ἐμένα, ἑνώνομαι καί ἐγώ μαζί του.

Καί ὅποιος ἑνωθεῖ μέ τόν Χριστό εἶναι ἤδη στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Θά ἀρχίσει ἀπό τώρα καί ἐκεῖ θά εἶναι γιά πάντα. Δέν θά τελειώσει ποτέ.

The post Κυριακή του Παραλύτου appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Από το προφίλ στο Facebook Γωνιά Άγιοι Πάντες, της Ενορίας Αγίων Πάντων Πόλες Κερκύρας.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ 3 ΜΑΪΟΥ 2020 ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ
(Μάρκ. ιε΄ 43-ιστ’ 8)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. ῾Ο δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ. Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. ῾Η δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ᾿Ιωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτὸν. Καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ῾Ο δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. ᾿Αλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὁ ᾿Ιωσήφ, ἕνα ἀξιοσέβαστο μέλος τοῦ συνεδρίου, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν ᾿Αριμαθαία, καὶ περίμενε κι αὐτὸς τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τόλμησε νὰ πάει στὸν Πιλᾶτο καὶ νὰ τοῦ ζητήσει τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. ῾Ο Πιλᾶτος ἀπόρησε ποὺ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶχε κιόλας πεθάνει. Κάλεσε τὸν ἑκατόνταρχο καὶ τὸν ρώτησε ἂν εἶχε πεθάνει ἀπὸ ὥρα. ῞Οταν πῆρε τὴν ἀπάντηση ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχο, χάρισε τὸ σῶμα στὸν ᾿Ιωσήφ. ᾿Εκεῖνος ἀγόρασε ἕνα σεντόνι, κατέβασε τὸν ᾿Ιησοῦ, τὸν τύλιξε μ’ αὐτὸ καὶ τὸν τοποθέτησε σ’ ἕνα μνῆμα ποὺ ἦταν λαξεμένο σὲ βράχο· μετὰ κύλησε ἕνα λιθάρι κι ἔκλεισε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος. ῾Η Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ ᾿Ιωσῆ παρακολουθοῦσαν ποῦ τὸν ἔβαλαν. ῞Οταν πέρασε τὸ Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ ᾿Ιακώβου, καὶ ἡ Σαλώμη, ἀγόρασαν ἀρώματα, γιὰ νὰ πᾶνε ν’ ἀλείψουν τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. ῏Ηρθαν στὸ μνῆμα πολὺ πρωὶ τὴν ἑπομένη τοῦ Σαββάτου, μόλις ἀνέτειλε ὁ ἥλιος. Κι ἔλεγαν μεταξύ τους· «Ποιὸς θὰ μᾶς κυλήσει τὴν πέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος;» Γιατὶ ἦταν πάρα πολὺ μεγάλη. Μόλις ὅμως κοίταξαν πρὸς τὰ κεῖ, παρατήρησαν ὅτι ἡ πέτρα εἶχε κυλήσει ἀπὸ τὸν τόπο της. Μόλις μπῆκαν στὸ μνῆμα, εἶδαν ἕναν νεαρὸ μὲ λευκὴ στολὴ νὰ κάθεται στὰ δεξιά, καὶ τρόμαξαν. Αὐτὸς ὅμως τοὺς εἶπε· «Μὴν τρομάζετε. Ψάχνετε γιὰ τὸν ᾿Ιησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, τὸν σταυρωμένο. ᾿Αναστήθηκε. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Νά καὶ τὸ μέρος ὅπου τὸν εἶχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα καὶ πεῖτε στοὺς μαθητές του καὶ στὸν Πέτρο· “πηγαίνει πρὶν ἀπὸ σᾶς στὴν Γαλιλαία καὶ σᾶς περιμένει· ἐκεῖ θὰ τὸν δεῖτε, ὅπως σᾶς τὸ εἶπε”». Οἱ γυναῖκες βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνῆμα γεμάτες τρόμο καὶ δέος· δὲν εἶπαν ὅμως τίποτα σὲ κανέναν, γιατὶ ἦταν φοβισμένες.

Ερμηνευτικά σχόλια:
Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία: ο Ιωσήφ, που καταγόταν από την Αριμαθαία, μια μικρή πόλη στα Ιεροσόλυμα, ήταν μέλος του συνεδρίου των Ιουδαίων, αλλά και κρυφός μαθητής του Χριστού. Όταν ο Χριστός πάνω στο σταυρό πεθαίνει, ο Ιωσήφ ζητάει από τον Πιλάτο το σώμα του Χριστού και το κηδεύει μαζί με τον Νικόδημο.

Οι Μυροφόρες Γυναίκες: είναι οι γυναίκες που μαζί με την Παναγία έζησαν από κοντά το πάθος και τη σταύρωση του Χριστού, συμμετείχαν μαζί με τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και το Νικόδημο στον ενταφιασμό Του φέρνοντας αρώματα για να αλείψουν το Σώμα του Χριστού και τρεις μέρες μετά, πολύ πρωί, πριν ακόμα καλά- καλά ξημερώσει, κουβαλούν πάλι αρώματα για να αλείψουν, όπως η παράδοση το έλεγε, πάλι το νεκρό Σώμα Του.

Ποιος θα μας κυλήσει την πέτρα του μνημείου; οι Μυροφόρες ξεκινάνε πολύ πρωί και πάνε να βρουν και να αρωματίσουν το Σώμα του Χριστού. Γνωρίζουν ότι φύλακες φρουρούν τον τάφο του Χριστού για να μην πάει κανείς και κλέψει το νεκρό και επίσης γνωρίζουν ότι ένας τεράστιος λίθος που πολύ δύσκολα μετακινείται, έχει σφραγίσει τον τάφο. Με ποια λογική ξεκινάνε χαράματα με την προσδοκία να ανοίξει ο τάφος και αυτές να αλείψουν με τα αρώματά τους τον Χριστό; Είναι η ελπίδα και η αγάπη για τον Ίδιο Τον Χριστό που τις κάνει να τολμούν κάτι τέτοιο. Ο κίνδυνος να τις πιάσουν και να τις διώξουν υπάρχει και οι πιθανότητες να βρεθεί κάποιος που θα σπρώξει το λίθο δεν υπάρχουν. Οι Μυροφόρες γυναίκες όμως δε δειλιάζουν, τολμούν, γιατί έχουν πιστέψει στον Χριστό και κάτι μέσα τους τούς λέει πως δε θα απογοητευθούν από τα εμπόδια. Το Άγιο Πνεύμα, τις φωτίζει να κάνουν αυτό που το μυαλό τους από μόνο του θα θεωρούσε παράλογο.

Είδαν την πέτρα αποκυλισμένη: Οι Μυροφόρες πρώτες από όλους ζουν το θαύμα της Ανάστασης του Χριστού χωρίς να κάνουν τίποτα. Απλώς τόλμησαν να κάνουν αυτό που έλεγε η καρδιά τους, να πάνε και να συναντήσουν τον Χριστό. Αν είχαν δειλία και δεν πήγαιναν στον τάφο, δε θα ζούσαν την Ανάσταση.

Έφυγαν κατατρομαγμένες και κατασαστισμένες: Μπορεί οι Μυροφόρες να ήταν και τολμηρές και κατατρομαγμένες; Αυτό συμβαίνει, γιατί το θαύμα της Ανάστασης, όπως και κάθε θαύμα που μας χαρίζει ο Χριστός, δε μας κάνει να σταματάμε να είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες και φόβους, σπρώχνει την καρδιά μας όμως πιο κοντά στο Θεό και αφήνουμε να γίνει αγάπη η ζωή μας, γιατί αγαπάμε και εμπιστευόμαστε πάνω από όλα τον Θεό! Ωστόσο, οι Μυροφόρες γυναίκες στη συνέχεια πήγαν και ανακοίνωσαν στους μαθητές το θαύμα της Ανάστασης. Δεν έμειναν κλεισμένες στο φόβο τους, αλλά διακήρυξαν παντού την Ανάσταση του Χριστού. Αυτός είναι και ο δρόμος της πίστης. Να μη φοβόμαστε να ομολογήσουμε ότι πιστεύουμε στο Χριστό και στην Ανάσταση και να νικάμε τη δειλία που πολλές φορές μας κάνει να λέμε Ναι σε ό,τι ορίζουν οι ισχυροί του κόσμου μας, ο τρόπος ζωής και ο πολιτισμός μας. Ο αληθινός χριστιανός νικά τον φόβο και με θάρρος και τόλμη ζει την χαρά της πίστης και της Ανάστασης!

The post Η Κυριακή των Μυροφόρων appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.