The post ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάικα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάικο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα· «Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα». ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται. Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός». Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα· «Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους». ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Λουκ. 5, 1-11)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στη Λυγιά, στις 27/9/1998)

Πηγή: Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης ΕΔΩ

Η σωστή στάση απέναντι στο Θεό

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Χριστός βρήκε στην παραλία της Τιβεριάδος, κάποιους ψαράδες να φτειάχνουν τα δίχτυα τους μετά το βραδυνό ψάρεμα. Τους λέει:

-Τι κάνετε; Πώς πήγατε;

-Κοπιάσαμε όλη τη νύχτα, απάντησαν, αλλά δεν πιάσαμε απολύτως τίποτα.

Ο Χριστός ανέβηκε στο καραβάκι τους που ήταν κοντά στην ακτή και από εκεί άρχισε να μιλάει στους ψαράδες και στους άλλους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί στην παραλία. Όταν τελείωσε, είπε στον Πέτρο, που του είχε παραχωρήσει το καραβάκι:

-Ρίξε τώρα το δίχτυ σου να πιάσεις κανά ψαράκι, για την καλωσύνη που έκανες.

Απάντησε ο Πέτρος:

-Κύριε, όλη τη νύχτα κοπιάσαμε, που είναι και η ώρα να πιάσουμε ψάρια και δεν πιάσαμε τίποτα. Αλλά μια και το λες, θα το κάνω. Θα το ρίξω πάλι το δίχτυ. Και ό,τι γίνει.

Πραγματικά, το έρριξε και έπιασε τόσα ψάρια, που δεν χωρούσαν στο καραβάκι. Και φώναξαν ένα άλλο καΐκι να ‘ρθει να βάλουν και σ’ αυτό από τα ψάρια που είχαν πιαστεί με ενέργεια θεϊκή.

Τότε ο Πέτρος σκέφτηκε: «Μα τι συμβαίνει; Όλη τη νύχτα, δεν έπιασα τίποτα και τώρα, ώρα που δεν είναι για ψάρια, ρίχνω κατά την εντολή αυτού του ανθρώπου το δίχτυ και πιάνει τόσα ψάρια που δεν τα ‘χα δει ούτε στον ύπνο μου… Τι είναι αυτός ο άνθρωπος;».

Πήγε κοντά στο Χριστό, τον προσκύνησε και του είπε:

-Έξελθε απ’ εμού Κύριε. Κατέβα από την βάρκα μου. Εγώ δεν είμαι άξιος να σε έχω κοντά μου. «Έξελθε απ’ εμού Κύριε, ότι εγώ άνθρωπος αμαρτωλός ειμι».

Τι έκανε ο Πέτρος, όταν είδε τα ψάρια και κατάλαβε ότι δεν πιάστηκαν κατά φυσική τάξη, αλλά κατά την εντολή και τη θέληση Ενός, που τον νόμιζε απλά άγιο; Έκανε ο Πέτρος μία σύγκριση με τον εαυτό του. Δεν έμεινε στα «έξω». Δεν κόλλησε τα μάτια του στα ψάρια, ούτε άρχισε να τρίβει τα χέρια του και να λέει: «Ε, λεφτά που θα πάρουμε σήμερα!». Αλλά τι έκανε; Από την στιγμή που πήρε το μήνυμα ότι έχει μπροστά του άνθρωπο του Θεού, κοίταξε τα «μέσα» και είδε ότι δεν ήταν άξιος ούτε τέτοιας δωρεάς, ούτε να συναντήσει άνθρωπο του Θεού. Γι’ αυτό είπε:

«Έξελθε απ’ εμού Κύριε». Δεν μπορώ να έχω εγώ καμιά σχέση με σένα. Δεν είμαι όπως με θέλεις. Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός.

Στο Θεό δεν πάμε όπως-όπως

Ας πάμε πιο παλαιά. Ο Ιακώβ, γιός του πατριάρχη Ισαάκ, ταξίδευε από την Παλαιστίνη στη Μεσοποταμία. Πήγαινε στο σπίτι του παππού του. Στο δρόμο νύχτωσε και ξάπλωσε να κοιμηθεί. Και είδε ένα όραμα. Μία σκάλα που ξεκινούσε από το προσκέφαλό του και έφτανε στον ουρανό. Στην κορυφή της σκάλας, στεκόταν «ο Θεός των Πατέρων ημών». Και πάνω στη σκάλα, ανέβαιναν και κατέβαιναν οι άγγελοι του Θεού που δοξολογούσαν τον Κύριο της δόξης. Σηκώθηκε ο Ιακώβ και είπε: «Δεν το ήξερα. Νόμιζα πως ο τόπος αυτός είναι ένας συνηθισμένος τόπος. Αλλά δεν είναι. Αυτός ο τόπος είναι πύλη του ουρανού». Δεν το ‘ξερα. Αν το ήξερα, δεν ξάπλωνα εδώ κάτω. Γιατί το κορμί μου είναι μολυσμένο από την αμαρτία. Και δεν κάνει εμείς να μολύνουμε τους άγιους τόπους…

Να κάνουμε την καλή σκέψη: «Μήπως έτσι το σκεπτόταν και ο Πέτρος; Όπως το σκεπτόταν και ο Ιακώβ;» Να μην πούμε: «Ε, δεν είναι και έτσι, μη την παίρνουμε την ευλάβεια τόσο σοβαρά».

Ας δούμε μια άλλη ιστορία: Ο Μωυσής ήταν στο Σινά και έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του. Ξαφνικά βλέπει απέναντί του ένα βάτο ζωσμένο στις φλόγες. Αλλά δεν καιγόταν ούτε φύλλο. Έμενε καταπράσινο. Πλησίασε να δει. «Τι είναι τούτο εδώ; Δεν είδα ποτέ φωτιά και να μην καίει ό,τι βρει. Τίνος είναι παρουσία; Πάω να δω». Και κάνοντας να πλησιάσει ακούει από μέσα από τις φλόγες την φωνή του Θεού των Πατέρων:

-Μην πλησιάζεις εδώ Μωυσή. Γιατί ο τόπος που βρίσκεσαι είναι άγιος. Βγάλε πρώτα τα παπούτσια σου και μετά έλα να με δεις.

Τι του είπε ο Θεός αδελφοί μου; Ξέρεις ο τόπος είναι άγιος. Κοντά στο Θεό δεν πάει κανείς όπως-όπως, όπως μπαίνει στο καφενείο, στο μπακάλικο, στην κουζίνα του. Την παλιά εποχή οι πιο πολλοί δεν είχαν παπούτσια. Και όσοι είχαν τα φορούσαν σπάνια. Στις οδοιπορίες τα έδεναν στον ώμο τους. Όταν έμπαιναν σε κατοικημένο μέρος τα φορούσαν, γιατί ήθελαν να φανούν οι ταλαίπωροι ότι κάτι είναι και αυτοί. Αφού… έχουν και παπούτσια. Να γιατί είπε ο Θεός στον Μωυσή: «Βγάλε τα παπούτσια σου». Κοντά στο Θεό δεν πάνε οι άνθρωποι με το φρόνημα ότι «κάτι είναι». Στο Θεό κοντά πάνε με ταπείνωση. Σώματος ταπείνωση, εξωτερική. Αλλά και εσωτερική. Προπαντός εσωτερική.

Αν στο Μωυσή για την βάτο που καιγόταν, είπε ο Θεός αυτά τα λόγια, φανταστείτε τι λέει σε μας, που μπαίνουμε στην Εκκλησία για να δούμε τον Χριστό. Πού τον βλέπουμε; Στη Θεία Ευχαριστία που είναι ο Χριστός επάνω στο Σταυρό. Και μας δίνει το σώμα Του και το αίμα Του για να το γευθούμε με πίστη, με καθαρή καρδιά, για να αγιαστούμε, να σωθούμε, να καθαριστούμε από κάθε αμαρτία. Τα ακούσατε τα λόγια: «Λάβετε φάγετε, τούτό μου εστι το σώμα, το υπέρ υμών κλώμενον». Για σας έγινε κομμάτια εις άφεσιν αμαρτιών. «Πίετε εξ αυτού πάντες». Αυτό είναι το αίμα μου. Χύθηκε πάνω στο Σταυρό και χύνεται εις τους αιώνας μέσα στα άγια Ποτήρια της Εκκλησίας, «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Τι σημαίνει καθαρισμός από τον μολυσμό της αμαρτίας; Και γιατί τον καθαρισμό αυτό τον έχουμε τόσο πολύ ανάγκη;

Κάποια φορά, σκοτώθηκε ένας νέος. Και αυτός που ήταν χαρά, καύχημα και ελπίδα των γονέων του, βρέθηκε μετά από μέρες μισοσαπισμένος· να βρωμάει. Το πήραν το παιδί να το κηδεύσουν και όλοι στεκόντουσταν μακριά, ξέροντας ότι όταν σαπίσει το σώμα, έχει μία δηλητηριώδη ουσία που λέγεται πτωμαΐνη. Και υπάρχει κίνδυνος, έτσι κάνεις και ακουμπήσεις το πτώμα να δηλητηριαστείς και να πεθάνεις. Τόσο φοβερό δηλητήριο είναι η πτωμαΐνη. Αλλά η ταλαίπωρη μητέρα του, ξέφυγε από αυτούς που την κρατούσαν και όρμησε να φιλήσει για τελευταία φορά το παιδί της. Και το φίλησε.

Την τραβήξανε οι άνθρωποι σαν τρελλοί, από πάνω του. Αλλά το κακό είχε γίνει. Η πτωμαΐνη είχε δηλητηριάσει την μητέρα, και μετά από λίγο πέθανε. Γιατί; Γιατί ένα παλληκάρι, άγγελος ομορφιάς και λεβεντιάς είχε μεταβληθεί σε μολυσματική εστία. Και εάν πήγαιναν ανυποψίαστοι οι άνθρωποι να τον φιλήσουν, θα πέθαινε ολόκληρο το χωριό. Να τι είναι η μολυσματική εστία που την καταλαβαίνουμε με τις αισθήσεις μας και μολύνει το σώμα μας και το σκοτώνει! Κάπως έτσι μας μολύνει η αμαρτία και μας νεκρώνει πνευματικά, έστω και αν δεν το συνειδητοποιούμε.

Διαβάζουμε στους βίους των αγίων: Μια φορά περπατούσε ένας άγιος και δίπλα του πήγαινε ο άγγελος φύλακάς του. Και αισθανόταν αγαλλίαση ο άγιος βλέποντας αισθητά την προστασία του Κυρίου. Εμείς βέβαια, δεν τον βλέπουμε τον άγγελο φύλακά μας. Όμως είναι κοντά μας. Γι’ αυτό να μη φοβόμαστε και να μην απογοητευόμαστε.

Ενώ περπατούσαν, συνάντησαν ένα ψόφιο σκυλί που έβγαζε αφόρητη δυσωδία. Ο άγιος έκανε ένα μεγάλο κύκλο για να γλυτώσει από την δυσωδία. Αλλά όταν γύρισε να δει τι κάνει ο άγγελος, τον είδε να βαδίζει ίσα στο δρόμο του και να περνά πάνω από το σκυλί. Και είπε μέσα του: «Εμ, βέβαια, άγγελος είναι. Δεν τον επηρεάζει αυτή η βρώμα. Αλλοίμονο σε εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους που είμαστε χώμα και τέτοια πράγματα μας βλάπτουν».

Πιό πέρα συναντάνε έναν άνθρωπο ωραιότατο εξωτερικά, ντυμένο ωραία ρούχα και αρωματισμένο με ευωδιαστά αρώματα. Ο καλόγερος, που είχε υποφέρει από την βρώμα του ψόφιου σκυλιού ανάπνευσε βαθειά για να αισθανθεί λίγη ευωδία. Έπειτα γυρίζει προς τον άγγελο και τον βλέπει να κρατάει την μύτη του και το στόμα του κλειστό.

-Τι συμβαίνει; Τον ρώτησε. Γιατί στο σκυλί δεν έκανες τίποτα τέτοιο και εδώ κάνεις;

Του λέει ο άγγελος:

-Η βρώμα του σκυλιού ήταν φυσική. Δεν με πειράζει. Και η ευωδία των αρωμάτων δεν με συγκινεί. Εγώ τώρα μυρίζομαι την δυσωδία της ψυχής του. Και κοντεύω να σκάσω από την δυσωδία των αμαρτιών του.

Τι διαφορά του αγγέλου με εμάς! Που τρέχουμε όπου μυριστούμε αμαρτία. Και καμιά φορά την έχουμε καύχημα. Η αμαρτία είναι μολυσματική εστία. Και άμα την αφήσεις, βρωμάει όλο και περισσότερο. Όπως το πτώμα. Έτσι είναι η αμαρτία που δεν φροντίζουμε να την σταματήσουμε.

Απόφαση και εργασία

Όταν ο Πέτρος είπε στο Χριστό: «φύγε από κοντά μου Κύριε γιατί είμαι αμαρτωλός», ο Χριστός του απάντησε: «Μη φοβάσαι. Δεν είμαι εδώ για να σε κατακρίνω. Καλύτερο θέλω να σε κάνω. Όπως εσύ πιάστηκες στο δίχτυ του Θεού, έτσι σε θέλω και σένα. Να γίνεις αλιέας ανθρώπων. Να ψαρεύεις ψυχές. Όχι για το τηγάνι, αλλά για τη Βασιλεία του Θεού»

Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει στόμα ανοιχτό, που μιλάει για τον Θεό. Όποιος αισθάνθηκε το έλεος του Θεού, μιλάει για το έλεος του Θεού. Και όποιος δοκίμασε την χαρά της Αναστάσεως, μιλάει για την Ανάσταση.

Με τον τρόπο αυτό ο καθένας μιλώντας για τον Θεό, γίνεται απόστολος του Χριστού. Και «ψαρεύει» για τη Βασιλεία του Θεού…

Να ένα ωραίο μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου: «Βάλτε τελεία και παύλα στην αμαρτία και πείτε: Κύριε, δεν είμαι άξιος να είμαι κοντά σου. Πρέπει να καθαριστώ. Πρέπει να καταλάβω την ευσπλαγχνία σου, το έλεος σου, την ελπίδα της αναστάσεως». Και να αρχίσουμε να δουλεύουμε πνευματικά στον εαυτό μας, γιατί τίποτε δεν θα μας ωφελήσει αν τελικά δεν αξιωθούμε της αιώνιας ζωής και χαράς κοντά στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αμήν.-

The post Κυριακή Α’ Λουκά, Η θαυμαστή αλιεία και οι πρώτοι μαθητές appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Ευαγγελική περικοπή για την Εορτή της Μεταστάσεως Ιωάννου του Θεολόγου

Ιωάν. ιθ΄ 25-27, κα΄ 24-25

Ο Ιωάννης κάτω από το Σταυρό – Η μαρτυρία του μαθητού Ιωάννη

²⁵ Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. ²⁶ Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου, ²⁷ εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια.

²⁴ Οὗτός ἐστιν ὁ μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων καὶ γράψας ταῦτα, καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ. ²⁵ ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν.

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

25 Και οι μεν στρατιώτες αυτά έκαμαν! Μα η μητέρα Του και η αδελφή της μητέρας Του Μαρία του Κλωπά και η Μαρία η Μαγδαληνή, έστεκαν κοντά στο σταυρό του Ιησού. 26 Και κάποια στιγμή ο Ιησούς είδε τη μητέρα Του και το μαθητή Του, εκείνον που αγαπούσε, να στέκουν δίπλα Του· και είπε στη μητέρα Του:

– Καλή γυναίκα, να, αυτός είναι ο υιός σου.

27 Και μετά είπε στο μαθητή Του:

– Να, αυτή είναι η μητέρα σου.

Και από τη στιγμή εκείνη ο μαθητής την επήρε μαζί του, στο σπίτι του. 

24 Αυτός είναι ο μαθητής που δίνει τη μαρτυρία του για όλα αυτά· και που τα έγραψε όλα αυτά. Κι εμείς το ξέρουμε, ότι η μαρτυρία του είναι αληθινή.

25 Όμως υπάρχουν και πολλά άλλα που έκαμε ο Ιησούς. Αυτά, αν γραφούν όλα, ένα προς ένα, φοβούμαι ότι τα βιβλία, που θα χρειαζόταν να γραφούν, δε θα τα χωρούσε ούτε ολόκληρος ο κόσμος. Αμήν.

Λόγος εἰς τὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἡ κλήση ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸν μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὲ ὅλους τούς Ἀποστόλους κοινή, ὁ ἅγιος Ἰωάννης  ὅμως, δὲν εἶναι μόνο κλητὸς ἀπόστολος, ἀλλὰ καὶ ἀριθμεῖται μαζὶ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς, γιατί δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐκλεγμένος ἀπὸ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκλεκτὸς καὶ κορυφαῖος τοῦ κορυφαίου χοροῦ ἀπὸ ἐκείνους πού εἶχαν ἐκλεγεῖ, τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους δηλαδή, καὶ ὁμόστοιχος μὲ τοὺς διακεκριμένους, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο. Γι’ αὐτὸ καί, ἀφοῦ ξεχωρίσθηκε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, μαζὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς δύο ὁδηγεῖται πάνω στὸ Θαβώριο ὄρος, καὶ ἀκούει τὴ συνομιλία τοῦ Μωϋσῆ καὶ τοῦ Ἠλία πρὸς τὸν Χριστό, καὶ βλέπει κατὰ θεῖο τρόπο τὸ μεγάλο καὶ ὑπερφυσικὸ ἐκεῖνο θέαμα, τὴ λαμπρότητα δηλαδὴ τοῦ φωτὸς τῆς θεότητας τοῦ Υἱοῦ, πού ὑπεράστραψε κατὰ τρόπο ἀνέκφραστο, καὶ ἐπιπλέον ἀκούει τὴν πατρικὴ φωνή, πού ἀναφέρεται μόνο στὸν Χριστό, «αὐτὸς εἶναι ὁ ἀγαπητός μου Υἱὸς μὲ τὸν ὁποῖο εὐαρεστήθηκα, αὐτὸν νὰ ἀκούετε», καὶ ἔτσι ὁ Ἰωάννης καθίσταται κατὰ τρόπο μακάριος μαθητὴς ὄχι μόνο τοῦ Υἱοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Πατέρα.

Ἀλλὰ κι αὐτὸ εἶναι κοινὸ σ’ αὐτὸν μὲ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο, τοὺς κορυφαίους μαθητὲς τοῦ Σωτήρα, ὅπως εἶναι καὶ ἡ ἰδιότητα τοῦ εὐαγγελιστῆ κοινὴ μὲ ἐκείνους πού συνέγραψαν τὸ εὐαγγέλιο, τὰ λόγια τῆς αἰώνιας ζωῆς, ἂν καὶ ὡς πρὸς τὴ μεγαλοφωνία καὶ τὸ ὕψος τῆς θεολογίας ὑπερτερεῖ κατὰ πολύ. Ἐκεῖνα ὅμως στὰ ὁποῖα εὐδοκιμεῖ μόνο αὐτός, ποιὸς λόγος εἶναι ἱκανὸς νὰ τὰ παραστήσει; Μόνο αὐτὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ὅλους τούς πρὶν ἀπὸ αὐτὸν καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸν περιβόητους κατόρθωσε νὰ καλεῖται ἀπὸ ὅλους παρθένος, γιατί, ὅπως φαίνεται, μόνος αὐτὸς φύλαξε σ’ ὅλον τὸν βίο του καὶ τὰ δύο, καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὸ νοῦ καὶ τὴν αἴσθηση. Τὴν παρθενία τοῦ σώματος βέβαια λίγοι τὴν κράτησαν, ἀλλὰ τὴν γνωρίζουν σχεδὸν ὅλοι, τῆς ψυχῆς ὅμως ἀκριβὴς παρθενία εἶναι ἡ ἀσυμβίβαστη γνώμη πρὸς κάθε κακία. Ὥστε μὲ τὸ προσωνύμιο αὐτὸ προσμαρτυρεῖται στὸν Ἰωάννη σχεδὸν ἡ ἀναμαρτησία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔγινε ἀγαπημένος στὸν μόνο ἀπὸ τὴ φύση του ἀναμάρτητο Χριστό, καὶ αὐτὸ τὸ ἐπώνυμο μόνος αὐτὸς ἀπὸ ὅλους τὸ ἀπέκτησε.

Μπορεῖ ἄραγε νὰ βρεῖ κανεὶς μεγαλύτερο σὲ ἔπαινο ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὀνόματα; Στοὺς ἄλλους βέβαια ὅλους τούς ἀνθρώπους δὲν θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ ὄχι μόνο περισσότερα καὶ μεγαλύτερα ἀπὸ αὐτά, ἀλλ’ οὔτε αὐτὰ μαζί, σ’ αὐτὸν ὅμως ὑπάρχουν συγχρόνως καὶ ἄλλα μεγαλύτερα ἀπὸ αὐτά. Γιατί ὄχι μόνο εἶναι ἀγαπημένος παρθένος, ἀλλὰ καὶ τῆς Παρθένου υἱός, καὶ μάλιστα τῆς μητροπαρθένου καὶ Θεομήτορος, ἀφοῦ ἔγινε γι’ αὐτὴν κατὰ χάρη αὐτὸ πού ὁ Χριστὸς τῆς εἶναι κατὰ φύση. Ἐὰν ὅμως μόνος αὐτὸς ἀπέκτησε τὴν ἴδια μὲ τὸν Χριστὸ μητέρα, εἶναι καὶ ὁ μόνος ἀδελφός του πάνω ἀπὸ ὅλους καὶ συγγενὴς καὶ ἀφομοιωμένος μὲ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καθ’ ὅλα. Υἱὸς ἀγαπητὸς ἐκεῖνος, καὶ αὐτὸς μαθητὴς ἀγαπητὸς στὸν κόλπο τοῦ Πατέρα βρίσκεται ἐκεῖνος, καὶ αὐτὸς εἶναι ἐπιστήθιος στὸν Ἰησοῦ· παρθένος ἐκεῖνος, καὶ αὐτὸς μὲ τὴ χάρη ἐκείνου· παρθένου υἱὸς ἐκεῖνος, τῆς ἴδιας καὶ αὐτός· «βρόντησε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὁ Κύριος», καὶ αὐτὸς εἶναι βροντή· γι’ αὐτὸ καὶ μὲ αὐτὸ καλεῖται περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους, βροντὴ καὶ βροντῆς υἱός, καὶ μάλιστα βροντὴ θεολογικώτατη πού ἀντηχεῖ σ’ ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ θεολογεῖ τὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα προερχόμενο Λόγο, ὅτι καὶ στὴν ἀρχὴ ὑπῆρχε, καὶ μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ εἶναι, καὶ Θεὸς εἶναι, καὶ ζωὴ ἔχει μέσα του καὶ φῶς ἀληθινό, τὸ ὁποῖο φωτίζει κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στὸν κόσμο καὶ μέσω τοῦ ὁποίου ἔγιναν στὴν ἀρχὴ τὰ πάντα.

Αὐτὴ ἡ βροντὴ καὶ δήλωσε αὐτὸν πού στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ σ’ ἐμᾶς μάρτυρα τῆς ἐπιδημίας τοῦ ἀληθινοῦ φωτός, καὶ γνώρισε σὲ μᾶς τὸν Λόγο πού κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἀφοῦ ἔγινε γιὰ χάρη μας σάρκα, καὶ περίλαμπρα παρουσίασε ὅλο τὸν τρόπο ζωῆς του μὲ τὴ σάρκα του πάνω στὴ γῆ, τοὺς λόγους, τὰ ἔργα, τὰ πάθη, τὴν μετὰ τὸν σταυρὸ ἀνάσταση, τὴν μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἐπάνοδο στοὺς οὐρανοὺς ἀπὸ ὅπου κατέβηκε. Καὶ ὅλα αὐτά, λέγει, τὰ κατέγραψε γιά μᾶς, ὅπως τὰ εἶδε, γιὰ νὰ σωθοῦμε. Ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸ χριστώνυμο πλήρωμα ἀπευθύνει προτρεπτικὴ ἐπιστολή, καλώντας ὅλους γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὴν αἰώνια ζωή, ἡ ὁποία προαιώνια ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ φανερώθηκε σ’ ἐμᾶς. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν μεταξὺ τῶν διακεκριμένων Ἀποστόλων, καὶ ἰδιαιτέρως ἦταν καὶ ὀνομαζόταν ἀγαπημένος, μᾶς διδάσκει γιὰ τὴν κορυφὴ τῶν ἀρετῶν, δηλαδὴ τὴν ἀγάπη, λέγοντας, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, ὥστε καὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη νὰ ἔχει τὸν Θεό, καὶ ὅποιος μένει στὴν ἀγάπη μένει στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς μένει σὲ ὅποιον μένει ἡ ἀγάπη. Τὴν ἐνέργειά της πάλι σ’ ἐμᾶς τὴ δείχνει διπλή, διαμερίζοντάς την κατὰ τρόπο ἀμέριστο στὸν Θεὸ καὶ στὸν πλησίον, καὶ διδάσκοντας, ὅτι αὐτὲς συγκρατοῦνται ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη, καὶ ὀνομάζοντας ψεύστη αὐτὸν πού νομίζει ὅτι ἔχει μόνο τὴ μία. Γιατί λέγει, ἀπόδειξη τῆς πρὸς τὸν Θεὸ ἀγάπης εἶναι τὸ νὰ τηρεῖ κανεὶς τὸν λόγο καὶ τὶς ἐντολές του, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος δίδαξε λέγοντας, «αὐτὸς πού μὲ ἀγαπᾶ θὰ τηρήσει τὶς ἐντολές μου»· «καὶ αὐτή», λέγει, «εἶναι ἡ ἐντολή μου, νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, καὶ ἀπὸ αὐτὸ θὰ γνωρίσουν ὅλοι ὅτι εἶσθε μαθητές μου, ἂν ἔχετε μεταξὺ σας ἀγάπη».

Βλέπετε πῶς εἶναι ἀχώριστη ἡ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀναμεταξὺ μας ἀγάπη; Γι’ αὐτὸ λέγει ὁ ἀγαπημένος μαθητής, «ἂν κάποιος λέγει ὅτι ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ καὶ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, εἶναι ψεύστης· γιατί, ἂν τὸν ἀδελφό του, πού τὸν εἶδε, δὲν τὸν ἀγαπᾶ, πῶς ἀγαπᾶ τὸν Θεό, πού δὲν τὸν εἶδε; ἀλλὰ καὶ «αὐτὸς πού λέγει ὅτι μένει στὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀγάπη», λέγει, «ὀφείλει καὶ αὐτὸς νὰ βαδίζει ὅπως βάδισε καὶ ἐκεῖνος». Πῶς βάδισε λοιπὸν ἐκεῖνος; Ἔδειξε ὑπακοὴ στὸν οὐράνιο Πατέρα, πραγματοποίησε ὅλη τὴν ἀρετή, εὐεργέτησε μὲ τὸν ἑαυτὸ του τὴ φύση, θεράπευσε τοὺς ἀσθενεῖς, δίδαξε ἐκείνους πού πίστεψαν σ’ αὐτόν, ἔλεγξε τοὺς ἀπειθεῖς, ὑπέμεινε γιὰ χάρη τῶν πιστῶν τούς χλευασμοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπειθεῖς, τὰ πτύσματα ἀπὸ τοὺς ἀχάριστους, τὰ ραπίσματα, τοὺς ἐμπαιγμούς, τὰ μαστιγώματα, καὶ τέλος τὸν ἐπονείδιστο θάνατο, ἀφοῦ ἔδωσε καὶ τὴ ζωή του γιὰ χάρη μας, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κανένα ἔργο ἀγάπης δὲν εἶναι μεγαλύτερο. Βλέπουμε ὅμως καὶ τὸν ἀγαπημένο μαθητὴ νὰ εἶναι καὶ μαθητὴς μὲ τὰ ἔργα· γιατί αὐτὸς ἐφάρμοσε μὲ σαφήνεια ὅλα τὰ διδάγματα καὶ θαύματα καὶ παθήματα τοῦ διδασκάλου, εὐεργετώντας ὅλους μὲ ἔργα καὶ λόγια, καὶ ὁδηγώντας ἀπὸ τὸ σκότος στὸ φῶς, καὶ μεταβάλλοντας τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνάξιους σὲ ἄξιους, καὶ ὁ ἴδιος πάσχοντας γιὰ χάρη τους. Θάνατο δὲν ὑπέμεινε μόνο ἕνα γιὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὴν ὠφέλειά μας, ἢ μὲ ἄλλα λόγια γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ βίου του παρέδιδε τὸν ἑαυτό του σὲ θάνατο. Πόσες φορὲς ἐμπαίχθηκε, πόσες φορὲς ραπίσθηκε, πόσες φορὲς λιθοβολήθηκε, πόσες φορὲς ὁδηγήθηκε σὲ τυράννους καὶ ἄρχοντες γιὰ νὰ λογοδοτήσει ὡς ὑπόδικος αὐτὸς ὁ διανομέας τῆς εὐσέβειας! Ἀπὸ τὸν ὠμότατο τῶν τυράννων τύραννο Δομετιανὸ ἐξορίζεται στὴν Πάτμο, γεμάτος ἀπὸ χαρὰ καὶ κηρύσσοντας παντοῦ τὰ διδάγματα τοῦ ἀγαθοῦ Δεσπότη καὶ Διδασκάλου.

Σ’ αὐτὰ τὰ διδάγματα δείχνοντας καὶ ἐμεῖς ὑπακοή, ἀδελφοί, ἂς περπατήσουμε κατὰ τὸ δυνατὸ ὅπως περπάτησε καὶ ὁ Χριστὸς καὶ ὁ ἀγαπημένος μαθητής του, ὑποτασσόμενοι στοὺς δικούς μας πατέρες· γιατί λέγει, «ὁ ὑπάκουος υἱὸς θὰ φυλαχθεῖ γιὰ τὴ ζωή, ἐνῶ ὁ ἀνυπάκουος γιὰ τὴν ἀπώλεια». Καὶ ὄχι μόνο στοὺς σωματικοὺς πατέρες, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο στοὺς πνευματικούς, καὶ μέσω αὐτῶν στὸν ὕψιστο Πατέρα, «ἀπὸ τὸν ὁποῖο παίρνει τὸ ὄνομα κάθε γενεὰ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ». Γιατί ἡ ἀγάπη καὶ ὑπακοὴ καὶ εὐπείθεια πρὸς τοὺς πνευματικοὺς πατέρες ἀναφέρεται πρὸς τὸν Θεὸ καὶ αὐτὸς πού δὲν δείχνει ὑπακοὴ σ’ αὐτοὺς προσκρούει στὸν Θεὸ τῶν πατέρων, ὅπως ἀποφάνθηκε καὶ ὁ Χριστὸς λέγοντας· «αὐτὸς πού ὑπακούει σὲ σᾶς ὑπακούει σὲ μένα, καὶ αὐτὸς πού ἀθετεῖ ἐσᾶς, ἀθετεῖ ἐμένα· ἐκεῖνος ὅμως πού ἀθετεῖ ἐμένα ἀθετεῖ ἐκεῖνον πού μὲ ἔστειλε». «Νὰ πείθεσθε λοιπόν, ἀδελφοί, στοὺς ἡγέτες σας καὶ νὰ ὑπακούετε, γιὰ νὰ μὴ ἀγανακτοῦν ἐναντίον σας, γιατί αὐτὸ εἶναι ἐπιζήμιο σὲ σᾶς», φωνάζει ὁ Παῦλος ὁ μεγαλοκήρυκας, ἐκτελώντας μὲ προθυμία κάθε ἀρετὴ καὶ κάθε ἀγαθὸ ἔργο, καὶ ἂν παραλειφθεῖ κάτι ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας τῆς φύσης μας, ὁ Κύριος εἶναι σπλαχνικός, ἀναπληρώνοντας μὲ τὴ χάρη του τὶς ἐλλείψεις τῆς ἀδυναμίας μας, καὶ μᾶς προσδέχεται σὰν νὰ ἔχουμε ζήσει μὲ τέλεια ἀγαθοεργία, καὶ μάλιστα ἂν μᾶς δεῖ ταπεινωμένους γιὰ τὶς ἐλλείψεις στὴν ἀρετή, καὶ ὄχι γεμάτους ἔπαρση γιὰ τὴν ἄσκηση αὐτῆς.

Ὁ καθένας σας νὰ εὐεργετεῖ τὸν πλησίον του μὲ πολλοὺς τρόπους μὲ ὅσα ἔχει. Δὲν μπορεῖς νὰ θεραπεύσεις τοὺς ἀσθενεῖς μὲ θαυματοποιὸ λόγο; ἀλλὰ μπορεῖς νὰ τοὺς θεραπεύσεις μὲ παρηγορητικὸ λόγο. Καὶ ἂν τοὺς ὑπηρετήσεις καὶ μόνος σου στὶς ἀνάγκες τους, θὰ ἔχεις ὑπηρέτη τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ στὸν μέλλοντα αἰώνα σύμφωνα μὲ τὸν λόγο ἐκείνου· γιατί λέγει, «θὰ περιζωθεῖ καὶ θὰ τοὺς βάλει νὰ καθήσουν στὰ τραπέζια καὶ θὰ προσέλθει γιὰ νὰ τοὺς διακονήσει». Ἐὰν πάλι γίνεις καὶ κοινωνὸς μὲ αὐτὸν μεταδίδοντάς του ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα πού διαθέτεις, θὰ εἶσαι κοινωνὸς τοῦ θείου πλούτου καὶ τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ τραφεῖς μὲ ἀμβροσία σὰν νὰ ἔντυσες καὶ πότισες καὶ ἔθρεψες ἐκεῖνον τὸν ἴδιο, καὶ θὰ φορέσεις τὸ βασιλικὸ ἔνδυμα τῆς ἀθανασίας. Δὲν ἔχεις λόγο διδασκαλίας, παράκληση πρὸς ἀρετή, δύναμη ἐλέγχου, ἀποτρεπτική τῆς κακίας καὶ προτρεπτική τῆς ἀρετῆς; Γίνε διδάσκαλος μὲ τὰ ἔργα, καθιστάμενος ἀγαθὸς ἐργάτης στὸν ἑαυτό σου καὶ στὸν πλησίον. Εἶναι δυνατὸ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ ἐλέγχεις καὶ ἐκείνους πού παρανομοῦν. Ἂς λένε οἱ παράνομοι αὐτοὶ καὶ γιὰ σένα, «μᾶς εἶναι βαρετὸς καὶ νὰ τὸν βλέπουμε ἀκόμη, γιατί οἱ δρόμοι αὐτοῦ εἶναι ἀνόμοιοι πρὸς τοὺς δρόμους μας». Ἂν πάλι δὲν μποροῦν νὰ κρατηθοῦν καὶ ἀπευθύνουν ὕβρεις καὶ πλέκουν συκοφαντικὲς κατηγορίες καὶ μηχανεύονται ἐναντίον σου τὰ πάνδεινα, μεῖνε ἀτάραχος, μὴν ἀλλάξεις τρόπο παραφερόμενος ἢ μένοντας ἀποχαυνωμένος, ἀλλὰ νὰ εἶσαι χρηστὸς στὸν ἑαυτό σου καὶ σ’ ἐκείνους, βλέποντας γιὰ παράδειγμα τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἀγαπημένο σ’ ἐκεῖνον μαθητή, καὶ παίρνοντας αὐτὸ γιὰ ὁδηγὸ πορείας στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου τὴν εὐθεία, βάδιζε σ’ αὐτὴν χωρὶς ἐπιστροφή· γιατί λέγει ἐκεῖνος, «ἂν ἐδίωξαν ἐμένα, καὶ ἐσᾶς θὰ σᾶς διώξουν». Ἂν ἔτσι ἐνεργεῖς καὶ τέτοια ὑπομονὴ δείχνεις, θὰ εἶσαι σὲ ὅλους φανερὸς ὅτι ἀγκαλίασες μὲ πόθο τὴ θεία ἀγάπη.

Ἐὰν τώρα καὶ σὺ ποθεῖς νὰ δεῖς μέσα σου τὰ δείγματά της, θὰ σοῦ τὰ ὑποδείξω καὶ αὐτά, ἀρκεῖ μόνο νὰ βαδίζεις ἀκούραστα πρὸς τὴν ἀνεύρεσή τους. Ὅταν, ὑψώνοντας τὸν νοῦ πρὸς τὸν Θεό, δὲν ἀντισύρεσαι ἀπὸ κανένα γήινο, ἀλλά, λησμονώντας τὰ πάντα, ἀβίαστα χωρὶς διαλογισμοὺς ἐντρυφᾶς χαρούμενος στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ στὶς πρὸς αὐτὸν προσευχές, τότε γνώριζε ὅτι ἄγγιξες καθαρὰ τὴν πρὸς τὸν Θεὸ ἀγάπη, καὶ ὅτι σὲ τέτοιο βαθμὸ μετέχεις αὐτῆς, ὅσο παρατείνεται ὁ καιρὸς τῆς αὐτοῦ τοῦ εἴδους συνάντησής σου μὲ τὸν Θεό, ἢ καλύτερα τῆς ἕνωσής σου μ’ αὐτόν. Ὅταν πάλι προσεύχεσαι πρὸς τὸν Κύριο μὲ κατάνυξη καὶ γλυκερὸ πόνο καρδιᾶς ἐξ ἴσου ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ ὑπὲρ κάθε ἀνθρώπου, γνωστοῦ καὶ ἀγνώστου, ἐχθροῦ καὶ φίλου, ἀνθρώπου πού σὲ λύπησε καὶ δὲν σὲ λύπησε, τότε γνώριζε ὅτι ἀγάπησες μὲ τὴν ψυχή σου τὸν πλησίον σου. Ἀλλ’ αὐτὲς οἱ διαθέσεις δὲν δημιουργοῦνται μέσα σου ἐὰν δὲν ἔχεις τὰ φανερὰ ἔργα τῆς ἀγάπης· γιατί ἂν δὲν συνηθίσεις τὸν ἑαυτό σου ν’ ἀφήνει τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἐκτελεῖ τὸ τοῦ πλησίον, πῶς θὰ ὑπομείνεις τὰ ὅσα συμβαίνουν σ’ ἐσένα ἀπὸ αὐτόν; Καὶ ἂν δὲν ὑπομένεις μὲ γενναιότητα καὶ μακροθυμία τὶς ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων προκαλούμενες δυσχέρειες, πῶς θὰ προκόψεις στὸ νὰ ὑπερεύχεσαι γιὰ τοὺς ἐχθρούς; Ἐὰν πάλι, μὴ πειθόμενος σ’ αὐτὸν πού λέγει, «νὰ δίνετε τὰ διαθέσιμα ὡς ἐλεημοσύνη καὶ ὅλα θὰ σᾶς εἶναι καθαρά», τὰ κρατᾶς καὶ τὰ φυλάγεις κοντά σου καὶ δὲν τὰ προσφέρεις γιὰ νὰ καλύψεις τὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον σου, πῶς θὰ χύσεις δάκρυα γι’ αὐτούς; Γιατί λέγει κάποιος ἀπὸ τοὺς φίλους του Θεοῦ, «αὐτὸς πού ἔχει ἀγάπη σκόρπισε χρήματα, ἐνῶ ὅποιος λέγει ὅτι ἔχει καὶ τὰ δύο, καὶ τὰ χρήματα καὶ τὴν ἀγάπη, βρίσκεται σὲ πλάνη· γιατί ἢ τὰ χρήματα στερεῖται, ἢ εἶναι κενὸς ἀπὸ ἀγάπη, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Θεό». Γιατί ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, ὁ ὁποῖος καὶ μᾶς ἐκφράζει τὴ γνώμη του λέγοντας, «δὲν μπορεῖτε νὰ δουλεύετε συγχρόνως στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμωνᾶ», μαμωνᾶ λέγοντας καθετὶ πού μᾶς περισσεύει, χρυσὸ ἢ ἄργυρο ἢ κάτι ἄλλο. Καὶ δείχνει ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ προσευχηθεῖ αὐτὸς πού φυλάσσει ἀπόθεμα χρημάτων γιατί λέγει, «ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ εἶναι καὶ ὁ νοῦς σου», ὄχι ἀσφαλῶς στὴν προσευχή. Ὥστε γι’ αὐτοὺς ἔλεγε ὁ Κύριος καὶ τοῦτο· «αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τιμᾶ μὲ τὰ χείλη, ἡ καρδιὰ τους ὅμως ἀπέχει πολὺ ἀπὸ ἐμένα· μάταια μὲ σέβονται». Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀγαπημένη στὸν Θεὸ βροντὴ βροντοφωνάζει, «ὅποιος ἔχει τὸν πλοῦτο τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ δὲν δίνει στοὺς ἀδελφοὺς γιὰ τὶς ἀνάγκες τους, δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτὸν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ»· οὔτε βέβαια μπορεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νὰ μένουν σὲ ἕνα καὶ τὸν ἴδιο, γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου εἶναι ἔχθρα πρὸς τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ λέγει πάλι ὁ ἴδιος, «νὰ μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμο οὔτε ὅσα ὑπάρχουν στὸν κόσμο». Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ τοῦ κόσμου, παρὰ ἀπόκτηση χρημάτων πού δὲν ὠφελοῦν καθόλου τὴν ψυχή, σαρκικὲς ἐπιθυμίες, ὑψηλοφροσύνη, θέλημα γήινο; Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ χωρίζουν ἀπὸ αὐτὸν αὐτοὺς πού τὰ ἔχουν, νεκρώνουν τὴν ψυχὴ τοῦ νικημένου ἀπὸ αὐτὰ καὶ τὴν θάβουν στὸ χρυσὸ καὶ ἀργυρὸ χῶμα, πράγματα πού εἶναι τόσο πιὸ χειρότερα ἀπὸ τὸ ἁπλὸ χῶμα, μὲ τὸ ὁποῖο συνήθως καλύπτουμε τὸ δικό μας χῶμα, καθ’ ὅσον τὸ χῶμα αὐτὸ ριπτόμενο ἐπάνω ἀπὸ τὰ νεκρὰ σώματά μας συγκλείει τὴν ἀπὸ αὐτὰ δυσωδία καὶ καθιστᾶ τελείως ἀκατόρθωτη τὴν ἔξοδό της, ἐνῶ τὸ χρυσὸ καὶ ἀργυρὸ χῶμα ὅσο περισσότερο τοποθετηθεῖ πάνω στὸν νοῦ τοῦ κατόχου του, τόσο πιὸ δυσώδη τὸν κάμνει, ὥστε ἡ δυσωδία νὰ φθάνει καὶ μέχρι τὸν οὐρανὸ καὶ τοὺς οὐράνιους ἀγγέλους καὶ σ’ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ στρέφει πρὸς τὰ πίσω τους ἀπὸ ἐκεῖ οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπὸ ἐκεῖ ἐπιστασία.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀγαπημένος μαθητής στάλθηκε ἀπὸ ἐκεῖνον πού τὸν ἀγάπησε, τὸν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ μᾶς ἀναστήσει ἀπὸ τὰ νεκρὰ αὐτὰ ἔργα καὶ νὰ μᾶς προτρέψει σὲ ἔργα φωτός, ὡς ἀποκορύφωμα τῶν ὁποίων πού παρέχει αἰώνια ζωὴ παρουσίασε ὁλοκάθαρα τὴν πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον ἀγάπη. Πῶς λοιπὸν τὸν ἀγαπᾶμε καὶ τὸν τιμᾶμε; Ὄχι, ὡς ἐκεῖνον πού μᾶς ἀποκάλυψε ὅλη τὴν ἀλήθεια; Ἂς μὴ πράττομε λοιπόν, ἀδελφοί, τὰ ἀντίθετα πρὸς τοὺς λόγους ἐκείνου, οὔτε νὰ δείχνομε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πίστη φαινομενικὰ καὶ μὲ τὴ γλώσσα, ἐνῶ μὲ τὰ ἔργα ν’ ἀπιστοῦμε πρὸς αὐτόν, πράγμα πού καὶ αὐτὸς ἀπαγορεύει λέγοντας, «νὰ μὴ ἀγαπᾶμε, ἀδελφοί, μὲ τὸ λόγο καὶ τὴ γλώσσα, ἀλλὰ μὲ ἔργα καὶ ἀληθινά».

Ἂν λοιπὸν καὶ ἐμεῖς ἀγαπᾶμε καὶ τιμᾶμε τὸν πάνω ἀπὸ ὅλους ἀγαπημένο ἀπὸ τὸν Θεό, ἂς δείξουμε μὲ ἔργα καὶ ἀλήθεια τὴν ἀγάπη πρὸς αὐτόν, γινόμενοι ὄχι μόνο ἀκροατὲς τῶν λόγων ἐκείνου, ἀλλὰ καὶ ποιητές· γιατί ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἐπιτύχουμε τὴν ἀπὸ αὐτὸν εὐαγγελιζόμενη αἰώνια ζωὴ καὶ βασιλεία μαζὶ μὲ τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων Χριστό, στὸν ὁποῖο πρέπει αἰώνια δόξα στὸν οὐρανὸ καὶ πάνω στὴ γῆ μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ συναιώνιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

The post Η μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Ἀνακοινώνουμε ὅτι ἀπό τήν 1η Σεπτεμβρίου ἄρχισαν οἱ ἐγγραφές στή Σχολή Βυζαντινῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς τῆς Μητροπόλεώς μας.

Στή Σχολή μποροῦν νά φοιτήσουν μαθητές ἀπό τήν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν καί ἄνω. Ἡ φοίτηση εἶναι πενταετής καί χορηγεῖται πτυχίο ἀναγνωρισμένο ἀπό τό Κράτος (Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ).

Ὅσοι ἐνδιαφέρονται μποροῦν νά ζητοῦν πληροφορίες ἀπό τό γραφεῖο τῆς Σχολῆς, Ἁγίου Ἀνδρέου 14, Νέα Σμύρνη (δίπλα στό γήπεδο τοῦ Πανιωνίου) καί στό τηλέφωνο 210 93 31 667 κατά τίς ὧρες λειτουργίας τῆς Σχολῆς (Δευτέρα, Τρίτη καί Τετάρτη, 6-8 μ.μ.). Γιά περισσότερες λεπτομέρειες πατῆστε ἐδῶ.

The post ΣΧΟΛΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

Παναγία η Μυρτιδιώτισσα η προστάτης και πολιούχος των Κυθήρων

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ

Ο Ναός μας φέρει το όνομα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας προστάτιδος και πολιούχου της νήσου των Κυθήρων. Η ονομασία Μυρτιδιώτισσα, ως προσωνύμιο της Παναγίας μας, προέρχεται από την εικόνα που βρέθηκε στα Κύθηρα ανάμεσα σε μυρτιές. Από εκεί οι Κυθήριοι του Αλίμου έφεραν αυτή την παράδοση και διέδωσαν την τιμή στην Παναγία την επονομαζομένη και Μυρτιδιώτισσα.

Πιο συγκεκριμένα, η αυθεντική εικόνα της Θεοτόκου με τον Χριστό βρέθηκε από έναν βοσκό σε μια κοιλάδα νοτιοδυτικά του νησιού γεμάτη από μυρτιές , που ονομάζεται Μυρτίδια, πιθανότατα τον 13^ο αιώνα μΧ. ή κατά άλλους το 1160 ή κατά κάποιους άλλους ερευνητές τον 15ο αιώνα. Λόγω της τοποθεσίας, η Θεοτόκος έλαβε το προσωνύμιο  ‘‘Μυρτιδιώτισσα” και η εικόνα ονομάστηκε εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Στην εικόνα αρχικά διεκρίνοντο καθαρά τα χαρακτηριστικά μέχρι στέρνων της Θεομήτορος και του Χριστού με την πάροδο όμως του χρόνου απέκτησε σιγά-σιγά το σκούρο χρώμα.

Βάσει της παράδοσης, πολύ πιθανό είναι ότι η ιστόρηση της εικόνας αυτής έγινε από τον Ευαγγελιστή Άγιο Λουκά ( 1^ος μΧ αιώνας) .

Λόγω των συχνών πειρατικών επιδρομών η εικόνα μεταφέρθηκε στο φρούριο της πρωτεύουσας των Κυθήρων από όπου και επανήλθε στα Μυρτίδια μεταξύ του 1824 και του 1855, το έτος δε 1915 μεταφέρθηκε στην Αθήνα μαζί με άλλες θαυματουργές εικόνες (Παναγία της Τήνου, Χρυσαφίτισσα, και άλλες) για τις δεήσεις που γίνονταν με σκοπό την αποκατάσταση της υγείας του Βασιλέως Κωνσταντίνου.

Η αγάπη των Κυθηρίων φύλαξε την εικόνα μέσα σε μια ολόχρυση επένδυση, αληθινό αριστούργημα φτιαγμένο από τον κρητικό καλλιτέχνη Νικόλαο Θεόφιλο  Σπαθάκη κατά το έτος 1837 (Μαρτίου 12 όπως είναι χαραγμένο).

Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης απεικονίζονται τρία θαυμαστά γεγονότα-θαύματα: η εύρεση της εικόνας από τον βοσκό, το θαύμα της θεραπείας του  παραλύτου στις 24 Σεπτεμβρίου (αρχές του 17^ου αιώνα)  και το θαύμα της διάσωσης του φρουρίου των Κυθήρων από τους κεραυνούς (22 Ιανουαρίου 1829)  κατά την διάρκεια της φύλαξης της εικόνας της Παναγίας εντός του φρουρίου του νησιού για τον φόβο των πειρατών που μάστιζαν τότε την Μεσόγειο.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στο στέμμα της Πανσέπτου Εικόνας της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, υπάρχει προσαρμοσμένο «Πολυτιμότατον αδαμαντοκόλλητον εν σχήματι ημισελήνου χρυσούν κόσμημα». Σύμφωνα με όσα ο αείμνηστος Σοφοκλής Καλούτσης, ο υμνογράφος της Μυρτιδιώτισσας διέσωσε , βρισκόταν κάποτε στα Κύθηρα, κάποιος Τούρκος πλούσιος και επιφανής, εγκατεστημένος στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, ο οποίος ήταν Μωαμεθανός. Κάποια ημέρα παρατήρησε ασυνήθη συγκέντρωση κόσμου, στην πλατεία του Μητροπολιτικού Ναού του Εσταυρωμένου στη Χώρα. Ρώτησε τι συμβαίνει και του είπαν ότι το Νησί μαστίζεται από πολύμηνη ανομβρία και για αυτό θα πραγματοποιηθεί Λιτανεία της Αγίας Εικόνας της Μυρτιδιώτισσας, η οποία είχε ήδη κατέβει από το κάστρο που φυλασσόταν τότε και βρισκότανε μέσα στον Εσταυρωμένο. Όμως ο ουρανός ήταν καταγάλανος και δεν φαινόταν ούτε ίχνος νέφους στον ορίζοντα. Ο Τούρκος εχλεύασε αυτή την ενέργεια γιατί η λογική έλεγε ότι δεν θα φέρει αποτελέσματα. Και ήταν τόσο σίγουρος για αυτό, που δήλωσε ότι εάν μετά την Λιτανεία επακολουθήσει βροχή, θα αφιέρωνε το χρυσό κόσμημα της ημισελήνου που είχε μαζί του, στην Ιερή Εικόνα. Η Λιτανεία έγινε με κατάνυξη και οι Κυθήριοι γονυκλινείς παρακάλεσαν για την λύση της ανομβρίας. Και το θαύμα έγινε. Μόλις η Ιερά Πομπή επέστρεψε στον Ναό, άρχισε να πέφτει ραγδαία βροχή. Ο αλλόθρησκος τήρησε την υπόσχεση του και αφιέρωσε το κόσμημα στην Παναγία. Πότε έγινε αυτό δεν αναφέρεται. Ίσως έγινε πριν το 1837 μ.Χ., γιατί πιθανολογείται ότι ο Σπαθάκης έκανε την την προσαρμογή της ημισελήνου στο στέμα της Παναγίας «Εις αιωνίαν ανάμνησιν του τελεσθέντος θαύματος της λύσεως της ανομβρίας».Πιθανόν λοιπόν η αφιέρωση να είχε προηγηθεί του 1837 μ.Χ.

Η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας συνδέεται άμεσα με πάμπολλα θαύματα  στο νησί των Κυθήρων και πολλές τοπικές παραδόσεις και εκκλησιαστικά έθιμα του νησιού συνδέονται με την Παναγία την Μυρτιδιώτισσα, όπως η μεταφορά της εικόνας την Κυριακή της Ορθοδοξίας από τα Μυρτίδια στο κάστρο, την «γύρα» της εικόνας για δεκαπέντε μέρες μετά το Πάσχα στα διάφορα χωριά και πολλά άλλα.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ – ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΥΡΤΙΔΙΩΝ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

τη θέση της εύρεσης ο πτωχός βοσκός έκανε ένα μικρό εκκλησάκι και αφιέρωσε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στην περιποίησή του.

Μετά τον θάνατο του ευσεβούς βοσκού , την περιποίηση του μικρού ναού της Μυρτιδιώτισσας, ανέλαβε ο μοναχός Λεόντιος ο οποίος με χρηματική βοήθεια  Κυθηρίων μεγάλωσε λίγο το αρχικό εκκλησάκι και έκτισε γύρω του μερικά κελιά για την φιλοξενία των προσκυνητών.

Όμως το πλήθος των προσκυνητών από διάφορα μέρη δημιούργησε την ανάγκη ενός μεγάλου ναού. Το δύσκολο έργο της ανέγερσης ξεκίνησε με πολύ ζήλο προσπάθεια και εράνους ο δραστήριος ιερομόναχος Αγαθάγγελος Καλλίγερος το 1841 μΧ και σε 16 χρόνια δημιουργήθηκε ένα υπέροχο συγκρότημα που αποτελείται από μεγαλοπρεπή Ναό (καθολικό), ένα αριστουργηματικό πανύψηλο καμπαναριό και πολλά κελιά φιλοξενίας.

 Ο μικρός ναός της εύρεσης  βρίσκεται κάτω από τον μεγάλο Ναό , διατηρείται σε άριστη κατάσταση και εκεί φυλάσσεται κατά τους χειμερινούς μήνες (από των Εισοδίων 21/11 έως την Κυριακή της Ορθοδοξίας) η εικόνα της Παναγίας.

Το καθολικό είναι μία τρίκλιτη βασιλική  με υπερυψωμένο κεντρικό κλίτος, νάρθηκα, γυναικωνίτη  και διαθέτει μαρμάρινο τέμπλο που φιλοτεχνήθηκε από τηνίους καλλιτέχνες το 1856.

Βόρεια και νότια του καθολικού υπάρχουν αρκετά κελιά στα οποία διαμένουν πιστοί κατά την περίοδο από 1^η έως 15^η Αυγούστου (δεκαπεντισμός) ενώ στο όλο μοναστηριακό συγκρότημα ανήκει και ναϊδριο της Αγίας Τριάδας των μεταβυζαντινών χρόνων καθώς και το περίτεχνο καμπαναριό ύψους 26 μέτρων  ΒΑ του καθολικού.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ

Κατά την κυθηραϊκή παράδοση η εικόνα βρέθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου και το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου έγινε εκείνη την ημερομηνία, καθώς εκείνος προσευχόταν στην Χάρη της μέσα στο Ναό. Εξαιτίας αυτού  έκτοτε την ημέρα αυτή και την παραμονή κάθε έτους γίνεται η μεγάλη πανήγυρις στα Κύθηρα κι όπου αλλού υπάρχει Ναός αφιερωμένος στην Παναγία την Μυρτιδιώτισσα.

Αρχικά ψαλλόταν η ακολουθία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αφού στις 24 Σεπτεμβρίου είναι οι 40 ημέρες μετά την κοίμηση της Παναγίας μας   αλλά με τον χρόνο ακολούθησαν κάποιες προσπάθειες για την σύνταξη ακολουθίας με τελική προσπάθεια την πλήρη έκδοση ακολουθίας από τον θεολόγο και μουσικό Σοφοκλή Καλούτση το 1951 που αποτελεί  ένα εξαίρετο μουσικό και φιλολογικό έργο και ψάλλεται έκτοτε απαρεγκλίτως στην εορτή. Ο παρακλητικός κανόνας είναι έργο του γνωστού υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως (Οικουμενικό Πατριαρχείο) μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτου του Αγιορείτου.

    ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ 

Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε

  Λαοί νῦν κροτήσωμεν,
δεῦτε τάς χεῖρας πιστῶς
καί ἄσωμεν ἄσμασι τῇ Θεομήτορι
ἐν πόθῳ κραυγάζοντες˙
Χαῖρε ἡ προστασία
πάντων τῶν δεομένων
Χαῖρε ἡ σωτηρία
τῶν τιμώντων σε πόθῳ,
Χαῖρε ἡ τῷ παραλύτῳ
τήν ἴασιν βραβεύσασα.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ

Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ὡς λαμπρὸν διάδημα, καὶ θεοδώρητον στέφος, τὴν σεπτὴν Εἰκόνα Σου, τῶν Κυθηραίων ἡ Νὴσος, κέκτηται τὴν ἐν μυρσίναις φανερωθεῖσαν Δέσποινα Θεοχαρίτωτε καί συμφώνως, Σοὶ τὸν ὕμνον ἀναμέλπει· Παρθένε χαῖρε πάντων ἡμῶν ἡ χαρά.

 ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαῖρε ἡ ἐν πόαις τῶν μυρσινῶν, τὸ Εἰκόνισμά Σου, φανερώσασα θαυμαστῶς, ἄγκυραν ἐλπίδος πηγὴν θείων θαυμάτων καὶ καύχημα Κυθήρων Ἄχραντε Δέσποινα.

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από:

«Ακολουθία και παρακλητικός Κανών της Μυρτιδιωτίσσης» έργο του θεολόγου- φιλολόγου και υμνογράφου Σοφοκλή Καλούτση καθώς επίσης και την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κυθήρων και Αντικυθήρων  www.imkythiron.gr .

Το 2020 εκδόθηκε από το Ναό μας νέο βιβλίο με Παράκληση στην Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα από το Ναό μας.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τη νέα Ιερά Παράκληση της Παναγίας Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας η οποία συνετέθη από τον Δρα Χαράλαμπο Μ. Μπούσια , Μεγάλο Υμνογράφο της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.

Το βιβλίο περιλαμβάνει:

• Την έγκριση, υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του νέου Παρακλητικού Κανόνος

• Πρόλογο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Νέας Σμύρνης κκ Συμεών

• Το Νέο Παρακλητικό Κανόνα στην μορφή κανονικού εκκλησιαστικού κειμένου

• Τα τροπάρια των Θυρανοιξίων του Ιερού μας Ναού (19 Δεκεμβρίου 2010)

• Το μουσικό παράρτημα του νέου Παρακλητικού Κανόνος τονισθέν στην Εκκλησιαστική (Βυζαντινή) μουσική σημειογραφία (παρασημαντική) υπό του Πρωτοψάλτου του Ναού μας κ. Παναγιώτη Κουτρά.

• Επίλογο με ιστορικά στοιχεία για το Ναό μας αλλά και την απαρχή ιδρύσεως ολόκληρης της περιοχής μαζί με ευχές του προϊσταμένου του Ιερού μας Ναού Αρχιμανδρίτου κ. Πολυκάρπου Κεντικελένη. Στα ιστορικά στοιχεία περιλαμβάνονται οι διακονήσαντες ιερείς, οι διακονήσαντες επίτροποι, τα μέλη που υπηρετούν ή έχουν υπηρετήσει στην ερανική επιτροπή και στο φιλόπτωχο ταμείο, οι πρωτεργάτες, οι μεγάλοι δωρητές, οι ιεροψάλτες που διακονούν και έχουν διακονήσει στον Ιερό μας Ναό καθώς και οι νεωκόροι ενώ αναφέρονται και συγκινητικές λεπτομέρειες από την ιστορία της ενορίας μας.

• Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη Θεμελίωση, την πορεία των έργων, τα Θυρανοίξια του Ιερού μας Ναού καθώς και από τα Εγκαίνιά του (8 Μάϊου 2016).

Το εξώφυλλο κοσμεί η Εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στο εικονοστάσι (τέμπλο) του Ναού μας, έργο των μοναζουσών της Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Σπετσών και το οπισθόφυλλο μία φωτογραφία του Ναού μας προς την βορειοανατολική πλευρά, ενώ μέσα υπάρχει σε φωτογραφία η Ιερά Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας των Κυθήρων καθώς και η αργυρήλατος εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στο Κεντρικό Προσκυνητάριο του Ναού μας.

The post Παναγία η Μυρτιδιώτισσα appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.

H σεβαστή σε όλη την ενορία μας κ. Αλεξάνδρα Μερσινιά, μέλος της ερανικής επιτροπής και στέλεχος των εθελοντριών γυναικών από την αρχή της ιδρύσεως της ενορίας, καθώς και σύζυγος του επί πολλά χρόνια επιτρόπου του Ναού μας μακαριστού Μιχαήλ Μερσινιά,συνέταξε το παρακάτω ποιήμα για την Παναγία μας τη Μυρτιδιώτισσα:

The post Στην Παναγία μας τη Μυρτιδιώτισσα appeared first on Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Αλίμου.